58!!με χαρές και λύπες,αλλά με τον ήλιο για πάντα στην ψυχή!

Το κείμενο με κάποιες  αλλαγές είναι του 2017.

 

58!!με χαρές και λύπες,αλλά ..

με τον ήλιο για πάντα στην ψυχή!

Με την καρδιά,

στης αιώνιας άνοιξης 

τους πολύχρωμους ανθούς 

και για συμπόρευση 

ανθρώπους εξαιρετικούς!

  

ΑΝΔΡΑΒΙΔΑ στο πατρικό σπίτι...
1968

Την επομένη της Τσικνοπέμπτης του 1968 απόγευμα κατά τις 19.00 αντίκρισα τον κόσμο.Ήταν 23 Φεβρουαρίου, όταν η μάνα μου μετά από πολύ δύσκολο τοκετό, ελευθερώθηκε από το βάρος των 5+ περίπου κιλών μου!Πως να μην ήταν δύσκολος ο τοκετός που εκτός του μεγέθους...είχε και την έντονη υπερκινητική παρουσία μου..χα..χα. Αυτό μου το έλεγαν οι γονείς μου αλλά και οι μεγαλύτεροι!

Η φωτογραφία στην οποία είμαι τεσσάρων χρονών, σε μια ανθισμένη βυσσινιά μαρτυράει τα έντονα χαρακτηριστικά του "σκελετωμένου" σώματός μου...νομίζω πως τα κουμπιά μετά τη φωτογράφιση κόπηκαν!!Το σκηνικό δηλαδή η ξύλινη σκάλα και στα μαλλιά ένας άσπρος φιόγκος σαν προπέλα, ήταν μια θείας μου Αθηναίας.

Αυτή η φωτογραφία μου χαρίζει απίστευτο γέλιο ...όποτε κι αν τη θωρώ.Μέτωπο και μάγουλο...τροφαντά τροφαντά....

Η γέννηση!! 

Με γέννησε στο σπίτι όπως και άλλα τέσσερα παιδιά (εκ των οποίων το ένα, έφυγε 17 ημερών), στην Ανδραβίδα. Στον τοκετό τη βοήθησε η κυρά Σόνια, η μαμή, η οποία ακριβώς λίγη ώρα πριν δίπλα απ' το σπίτι μας, είχε την τύχη να ξεγεννήσει την όμορφη γουρουνίτσα της γειτόνισσας..Έτσι πανέτοιμη από τα νεογέννητα λαχταριστά γουρουνάκια, αντίκρισε εμένα το λαχταριστό πεντάκιλο μωρό.

Οι γονείς μου είχαν ήδη  δυο αγόρια και ένα κορίτσι.
Ο πατέρας που λάτρευε την αδερφή μου, προσευχήθηκε
στην Παναγία, ώστε αν κάνουν κι άλλο παιδί,να αποκτήσουν κορίτσι για να έχει παρέα η Μαρία του!!Ήταν όπως λένε όσοι τον γνωρίζανε "΄αγιος" άνθρωπος και η Παναγία του έκανε το χατίρι.Λογικά πρέπει να έχω και εγώ λίγη ευλογία !!

 

Αυτή η κορνίζα είναι δώρο του Ανδρέα, ο οποίος με αποκαλούσε και Λύκο..καθόσον όταν χρειάζεται ..βγάζω την άλλη μούρη.(χαχα)

 

 Η αλήθεια είναι πως μεγάλωσα σ' ένα απλό σπίτι δίχως πολυτέλειες, αλλά με άπειρη αγάπη, με πολλά βιβλία (όποιο νέο παιδικό βιβλίο και παραμύθι κυκλοφορούσε το είχα πρώτη), πολλές κούκλες και παιχνίδια, πολλά όμορφα ρούχα, πολλά μήλα και μπανάνες, αφού αποτελούσαν τα αγαπημένα μου φρούτα και φυσικά ατελείωτα πακέτα με καραμέλες!!Για όλα αυτά ευθύνονται οι 3 μεγαλύτεροι. Ο Ανδρέας μου έφερνε κάθε μήνα βιβλία και καραμέλες από την Αθήνα. Ο Αντώνης ωραία παπούτσια και παιχνίδια. Η Μαρία βλέποντας άλλες κυρίες στη γειτονιά να προσπαθούν να ταΐσουν τα αδύνατα μωρά  με διάφορα τεχνάσματα, έκανε κι αυτή το ίδιο..αγνοώντας την ασταμάτητη όρεξή μου, να καταβροχθίζω.Η μάνα μου κι ο πατέρας μου, με φρόντιζαν πάντα με όλα τα χάδια που μπορεί να έχει το στερνοπούλι!Βέβαια κι εγώ δεν ξεκόλλαγα από πάνω τους, ίσως ήταν...επειδή θα τους έχανα νωρίς!Μετά τα 8 μου ένιωσα με πολύ έντονα συμπτώματα το σαράκι της ξενιτιάς ... άρχισαν οι αποστολές από το Μόντρεαλ σε διάφορα είδη, κυρίως ρούχα και γραφικά που μου άρεσαν πάρα πολύ. Να μην ξεχάσω τις προσωπικότητες από όλους τους τομείς που εξαιτίας του Ανδρέα περνούσαν από το σπίτι. Κάτι που με βοήθησε πολύ, στο να απομυθοποιήσω τους τίτλους, καθόσον όλοι είναι άνθρωποι και οι θέσεις, δεν σημαίνουν κάτι το τόσο τρομερό!!

 

 

 

Ο πρώτος μου μεγάλος και αξεπέραστος έρωτας είναι ο εικονιζόμενος.Ο πρώτος και μοναδικός (από αδερφό ή αδερφή καθόσον από ξαδέρφια έχω πολλά ανίψια) ανιψιός μου!! Αυτό το εικονιζόμενο μωρό, πλέον είναι μπαμπάς με δυο υπέροχα αγόρια!Για μένα όμως...είναι αγάπη αξεπέραστη!

Το καλοκαίρι του 2023 δηλαδή, μου τον εμφάνισαν έκπληξη..να με περιμένει στο μπαλκόνι...και δεν ξέρω πως τα κατάφερα να μη λιποθυμήσω!!

Τα παιδικά μου γενέθλια παραμένουν πάντα ζωντανά στη μνήμη μου!!Ένα ζαχαροπλαστείο είχε η πόλη τότε και η μαμά μου, έκανε παραγγελία την τούρτα!Συμμαθητές και συμμαθήτριες, γειτονόπουλα..παίζαμε απλά κι όμορφα!Ξεχωριστές στιγμές που χαράχτηκαν στην καρδιά μου!Αληθινή χαρά που επαναλαμβανόταν συχνά με όλα τα παιδιά που γιόρταζαν τα γενέθλιά τους. Τότε δεν υπήρχε η δηθενιά της σημερινής εποχής.

Ευλογημένη που μου γιόρταζαν  οι γονείς μου, την ονομαστική και τα γενέθλια.

 Αυτή η φωτογραφία, η καθιερωμένη της εποχής..πόσες αναμνήσεις κρύβει....
 ------------------------------------------------------------------------------------------------
Από πολύ μικρή είχα την τύχη να έρχομαι πολύ συχνά και να μένω για διακοπές στην Αθήνα, σε λατρεμένους συγγενείς (οικογένεια θείου μου γιατρού) όπου καλλιεργούσαν τα βήματα του πολιτισμού που με έμαθαν να βαδίζω οι δικοί μου. Φυσικά τα παιδικά μου χρόνια γέμιζαν και από μεσσηνιακές εικόνες αφού η μαμά με πήγαινε με το τρένο (αναμνήσεις που δεν περιγράφονται) στο χωριό όπου γεννήθηκε στο Γλυκορρίζι (κοντά στο Κοπανάκι) και στα Φιλιατρά που μεγάλωσε.Εκεί άκουγα από τις θείες και τους θείους ιστορίες που δεν έφυγαν ποτέ απ' το μυαλό μου...εκεί γνώρισα τα πολυαγαπημένα μου ξαδέρφια που βρίσκονται στην καλύτερη θέση της καρδιάς μου. Εννοείται ότι κι από το σόι του πατέρα μου υπήρχαν όμορφες αναμνήσεις από τη θεία Ντίνα με την οικογένειά της στο Περιστέρι, αλλά κι από τη λατρεμένη μου θεία Αθηνά και τα υπέροχα παιδιά της στους Αμπελόκηπους.

 

-.......η φωτογραφία ίσως να είναι από τις πιο χαρούμενες της υπηρεσιακής μου πορείας ..είναι η στιγμή που παίρνω την αναμνηστική πλακέτα από τον Στρατηγό με την μετάθεση από την Αλεξανδρούπολη για επάνοδο στην Αθήνα.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Κρατώ τις ανεξίτηλες αναμνήσεις των παιδικών χρόνων ως άγιο φυλακτό όμως αισθάνομαι υπέροχα στα 58 χρόνια.
Πιστεύω πως η κάθε ηλικία έχει την ομορφιά της,εσωτερικά και εξωτερικά.
Στον απολογισμό μου βλέπω ότι είμαι ικανοποιημένη απ' τη ζωή μου!
Είμαι χαρούμενη για όσα μου χάρισε και όσα δεν μου χάρισε..μετά βεβαιότητας πλέον αναφέρω..ότι για όλα υπάρχει λόγος.

Μετά από έναν κύκλο επαγγελματικής πορείας και συνάμα τη δημιουργία οικογένειας πλέον μπορώ και ασχολούμαι με όσα μέχρι σήμερα δεν μπορούσα.
Είναι ο κύκλος του χορού.
Πολιτιστικές δραστηριότητες.

Δημιουργικότητα.
Η λογοτεχνία που αποτελεί προτεραιότητα
και πολλά άλλα.

Φωτογραφίες από την καλοκαιρινή παράσταση στο ΚΠΙ Σταύρος Νιάρχος
το 2018 με το Λύκειο των Ελληνίδων που αποτελούσε ανέκαθεν έναν από τους πόθους μου.

Γνωρίζοντας τον θάνατο και τις αρρώστιες από μικρή ηλικία, συνειδητοποίησα ευκολότερα πως ο σκοπός μας εδώ είναι η προσπάθεια για την ολοκλήρωσή μας, είναι ο δρόμος της θέωσης τιμώντας το πέρασμα από την επίγεια ζωή..
Συνειδητοποίησα νωρίτερα ίσως από άλλους ότι όλα είναι μάταια και μόνο τα.. της ψυχής έχουν ανυπολόγιστη αξία.
Πίστεψα από νωρίς στον άνθρωπο που πρέπει να αποτελεί το κύριο ενδιαφέρον μας.

 Νιώθω πολύ όμορφα που ακολουθήσαμε με τον σύζυγο το δρόμο της φύσης .....η οποία δεν μας έδωσε βιολογικά παιδιά..Αποκτήσαμε όμως πανάξια πνευματικά παιδιά, βαφτιστήρια..
Ακόμη που τα δυο μου ανίψια μεγάλωσαν κι έγιναν γονείς!

Είμαι πολύ χαρούμενη που πάντα είχα πλούσιο φιλικό περιβάλλον και ολονένα αυξάνεται από ανθρώπους οι οποίοι χωρίς υπερβολή αποτελούν δώρα!!

 Aπό την Coco Chanel

- Mπορείς να είσαι πανέμορφη στα τριάντα, γοητευτική στα σαράντα, και ακαταμάχητη για το υπόλοιπο της ζωής σου!!
και
-Η φύση μας δίνει το πρόσωπο που έχουμε στα είκοσι.Η ζωή διαμορφώνει το πρόσωπο που έχουμε στα τριάντα. Όμως, στα πενήντα έχουμε το πρόσωπο που μας αξίζει!

Δανείζομαι κάποια απ΄ τα λόγια του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες
"Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται!Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Τέλος "η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά".
58!!!με απολογισμό...πάρα πολλών ανθρώπων αγαπημένων!!

Σκέψεις, αγαπημένες φράσεις!!

 
-Μεγάλη χαρά!! να σηκώνεσαι όταν πέφτεις..

-Μάθημα ζωής!!να αντικρίζεις το θάνατο στα λατρεμένα μάτια των γονιών..πρόωρα.

Και να τον ξανανιώθεις...στο ξαφνικό μεγάλο ταξίδι του μεγάλου αδερφού..

Οι δυσκολίες με έφεραν πιο κοντά στον Θεό και δεν τον αποχωρίζομαι..

-Λατρεία!να αγαπάς και ν' αγαπιέσαι όσο θυμάσαι τη ζωή σου.

-Επιτυχία!να προσπερνάς τα εμπόδια που σου βάζουν...

-Αέναη η πηγή της δύναμης, μπροστά από το αγαπημένο εικόνισμα..

-Πρόοδος!να προχωράς στη ζωή με γνώμονα τον αυτοσεβασμό, την αυτοκριτική...το σεβασμό στους γύρω και πάντα την Γνήσια Αγάπη η οποία είναι ο ουσιαστικότερος οδηγός στην εξέλιξή μας!

ΌΠΩΣ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΤΙΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ ΜΟΥ, σας δίνω  με βεβαιότητα μια συμβουλή..

να αγαπάτε τη ζωή και τον άνθρωπο όπως τον εαυτό σας, να ξεριζώνετε τα αγκάθια από μέσα σας...οι στιγμές που φεύγουν δεν ξαναγυρίζουν και δεν αξίζει να σκορπάμε κακία!

Συγχωρούμε όχι γιατί το αξίζουν πάντοτε οι άλλοι, αλλά γιατί αξίζει η ψυχή μας να είναι όσο πιο ήρεμη γίνεται.

Τέλος, είναι όμορφο που δεν προλαβαίνω να δω όλο τον φιλικό μου κύκλο..διότι το διακωμωδούμε με τις φίλες και τους φίλους.

Ακόμη, αγαπώ αυτούς που με εχθρεύονται  διότι με κάνουν να μην ξεμένω από σκόρδα για το μάτι!!χαχαα

Το χιούμορ είναι μέσα στη ζωή!

Το σπουδαιότερο που έχω καταφέρει είναι να αδιαφορώ για τη γνώμη των άλλων (εννοώ τις κακεντρέχειες κτλπ).

Ο Εορτασμός της Αγίας Φιλοθέης της Αθηναίας.

          

Ανάμεσα σε πλήθος κόσμου, με πραγματική κατάνυξη και μεγαλοπρέπεια εορτάστηκε χθες 19 Φεβρουαρίου, όπως κάθε χρόνο η μνήμη της Αγίας Φιλοθέης. Στον Καθεδρικό ναό Αθηνών τελέστηκε η ακολουθία για την εορτή της και ακολούθησε η λιτάνευση του Σεπτού Λειψάνου και της ιερής Εικόνας της.Είναι απερίγραπτο το δέος της λιτανείας, υπό την αγέρωχη μορφή του Ιερού Βράχου.

Άριστη εντύπωση μας έκανε η παρουσία του Συλλόγου Πλακιωτών και Φίλων της Πλάκας. Ο Σύλλογος τίμησε με την παρουσία του την εορτή, ξεκινώντας και τη λιτανεία.Την ιερή εικόνα κρατούσαν άνδρες ντυμένοι με παραδοσιακή φορεσιά. Επίσης με παραδοσιακή φορεσιά παρευρέθηκαν και γυναίκες που έδιναν μια ιδιαίτερη νότα σ' αυτό το συγκινησιακό κλίμα.Η ιερά πομπή πέρασε από το πατρικό σπίτι της Αγίας και στάθηκε και στο κτίριο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής, όπου αναπέμφθηκε δέηση.
  Σχετικά με το βίο της Αγίας Φιλοθέης επέλεξα, ένα τμήμα από το κείμενο της ξεχωριστής προσωπικότητας του  Φώτη Κόντογλου.

"Ἡ ἁγία Φιλοθέη γεννήθηκε στὴν Ἀθήνα ἀπὸ γονιοὺς ἄρχοντες, μοναχοπαίδι τοῦ Ἀγγέλου Μπενιζέλου καὶ τῆς Συρίγας. Φιλοθέη ὀνομάσθηκε ὅταν ἔγινε καλογρηά, ἀλλὰ τὸ πρῶτο ὄνομά της ἦταν Ρεβούλα. Ἡ μητέρα της ἤτανε στείρα καὶ παρακαλοῦσε τὸ Θεὸ νὰ τῆς δώσει τέκνο, καὶ μία νύχτα εἶδε πὼς βγῆκε ἀπὸ τὸ εἰκόνισμα τῆς Παναγίας ἕνα φῶς δυνατὸ καὶ πὼς μπῆκε στὴν κοιλιά της.

" Κι᾿ ἀληθινά, τὸ φῶς ἐκεῖνο ἤτανε ἡ ἁγιασμένη ψυχῆ τῆς κόρης ποὺ γέννησε σ᾿ ἐννιὰ μῆνες. Ἀπὸ μικρὴ φανέρωνε μὲ τὰ φερσίματα καὶ μὲ τὰ αἰσθήματά της ποιὰ θὰ γινότανε ὑστερώτερα, στολισμένη μὲ κάθε λογῆς ἀρετή. Στὴν εὐσέβεια εἶχε γιὰ ὁδηγό της τὴν ἴδια τὴ μητέρα της ποὺ ἤτανε εὐλαβέστατη. Φτάνοντας σὲ ἡλικία δώδεκα χρονῶν τὴ ζήτησε γιὰ γυναῖκα κάποιος ἄρχοντας τοῦ τόπου, μὰ ἡ κόρη δὲν ἤθελε νὰ παντρευθεῖ. Ἀλλὰ ἐπειδὴ οἱ γονιοί της τὴν παρακαλούσανε, ἡ τρυφερὴ ψυχή της δὲν βάσταξε νὰ τοὺς λυπήσει καὶ νὰ τοὺς παρακούσει καὶ στὸ τέλος παραδέχθηκε νὰ πανδρευθεῖ μὲ ἐκεῖνον τὸν πλούσιο ἄνθρωπο, ποὺ ἤτανε ὅμως πολὺ φτωχὸς στὴν ψυχή, διεστραμμένος καὶ κακός. Τρία χρόνια ἔζησε μαζί του ἡ Ρεβούλα κάνοντας ὑπομονὴ στὰ ἀπότομα φερσίματά του, ὡς ποὺ ὁ ἄνδρας της πέθανε κι᾿ ἀπόμεινε χήρα. Οἱ γονιοί της θελήσανε νὰ τὴν ξαναπανδρέψουνε, μὰ αὐτὴ τοὺς εἶπε καθαρὰ πὼς ἔταξε νὰ γίνει καλόγρηα.

 Σὰν πεθάνανε οἱ γονιοί της, δέκα χρόνια ἀπὸ τὸν καιρὸ ποὺ χήρεψε, δόθηκε ἐλεύθερα στὴν ἄσκηση, μὲ νηστεῖες, προσευχές, ἀγρύπνιες καὶ ἐλεημοσύνες. Κατήχησε τὶς ὑπηρέτριές της καὶ τὶς ἔκανε δοχεῖα τοῦ Πνεύματος. Κατὰ θέλημα τοῦ ἁγίου Ἀνδρέα ποὺ εἶδε στὸν ὕπνο της, ἔχτισε ἕνα μοναστήρι μὲ ἐκκλησία στὄνομά του. Εἶναι ἡ ἐκκλησιὰ ποὺ σῴζεται ἀκόμα πλάγι στὸ μέγαρο τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς στὴν ὁδὸ Ἁγίας Φιλοθέης. Ἀφοῦ τελείωσε τὸ μοναστήρι, ἡ Ρεβούλα χειροθετήθηκε μοναχὴ μὲ τὄνομα Φιλοθέη. Οἱ πρῶτες ἀδελφὲς ποὺ ζήσανε μαζί της ἤτανε οἱ δουλεύτρες ποὺ εἶχε στὸ πατρικὸ σπίτι της. Μὲ τὸν καιρὸ ἔδραμαν πλῆθος ἄλλες παρθένες κι᾿ ἀπὸ ἀρχοντικὲς οἰκογένειες καὶ ντυθήκανε τὸ μοναχικὸ σχῆμα. Ζήσανε ἀγωνιζόμενες τὸν καλὸν ἀγώνα μὲ ὑποταγὴ στὴν ἄξια ἡγουμένισσα ποὺ τὶς διοικοῦσε στὸν πνευματικὸ δρόμο σὰν κάποια ἁγία Συγκλητική.

   Τὰ ἁγιασμένα λόγια της ἔμπαιναν στὴν καρδιά τους σὰν δροσιὰ καὶ ἄνθιζαν μέσα τοὺς τὰ εὔοσμα ἄνθη τῶν ἀρετῶν. Καὶ τὰ ἔργα της βεβαιώνανε τὰ λόγια της κατὰ τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ ποὺ λέγει: «Ὃς δ᾿ ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. ε´, 19). Ὅπου μάθαινε πὼς βρίσκεται φτωχός, δυστυχισμένος, ἄρρωστος, χαροκαμένος, ἔτρεχε σὲ βοήθειά του μὲ περισσότερη προθυμία παρὰ ἂν ἔπαιρνε ἡ ἴδια τὴ βοήθεια ἀπ᾿ ἄλλον. Ἔχτισε νοσοκομεῖα καὶ γηροκομεῖα κοντὰ στὸ μοναστήρι της κι᾿ ἡ ἁγία Φιλοθέη δὲν φρόντιζε μοναχὰ γιὰ τὴ γιατρειά τους καὶ γιὰ τὴ σωματικὴ τροφὴ τοὺς ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν πνευματική. Μὲ τὸν καιρό, πληθύνανε τόσο πολὺ οἱ ἀδελφὲς ποὺ μπήκανε στὸ μοναστήρι της, ποὺ δυστυχούσανε ἀπὸ κάθε πρᾶγμα ἐπειδὴ δὲν μποροῦσε ἡ ἡγουμένη νὰ ἀπαντήσει τὰ μεγάλα ἔξοδα, κ᾿ οἱ καλογρηὲς γογγύζανε. Μὰ ἡ ἁγία τὶς καταπράϋνε μὲ λόγια ὑπομονετικά, κι᾿ ὁ Θεὸς ἔστελνε τὴ βοήθειά του πότε μ᾿ ἕναν τρόπο καὶ πότε μὲ ἄλλον ὡς ποὺ περνοῦσε ἡ στενοχώρια.

Ἐξὸν ἀπὸ τὰ ντόπια κορίτσια ποὺ συμμάζευε στὸ μοναστήρι της, ἔδινε προστασία καὶ σὲ ξένες γυναῖκες ποὺ ἐρχόντανε στὴν Ἀθήνα ἀπὸ διάφορα μέρη σκλαβωμένες ἀπὸ τοὺς Τούρκους. Μὲ τί κινδύνους καὶ μὲ τί βάσανα τὶς προστάτευε δὲν εἶναι μπορετὸ νὰ γράψουμε καταλεπτῶς σὲ τοῦτο τὸ σύντομο σημείωμα. Τέσσερες ἀπ᾿ αὐτὲς τὶς σκλάβες εἴχανε ἀκουστὰ τὴν ἁγία Φιλοθέη κι᾿ ἐπειδὴ τὶς βασανίζανε οἱ ἀφεντάδες τους νὰ ἀρνηθοῦν τὴν πίστη τους, φύγανε κρυφὰ καὶ καταφύγανε στὸ μοναστήρι. Ἡ ἁγία τὶς πῆρε μέσα καὶ τὶς στερέωσε στὴν πίστη τους καὶ περίμενε εὔκαιρη περίσταση γιὰ νὰ μπορέσει νὰ τὶς στείλει στὸν τόπο τους. Μὰ οἱ Τοῦρκοι, ποὺ εἴχανε τὶς σκλάβες, μάθανε πὼς τὶς εἶχε περιμαζέψει ἡ Φιλοθέη καὶ μπήκανε σὰν θηρία στὸ κελλί της ποὺ κειτότανε ἄρρωστη καὶ τὴν τραβήξανε καὶ τὴν πήγανε στὸν πασά. Καὶ κεῖνος πρόσταξε νὰ τὴ ρίξουνε στὴ φυλακή. Ἡ ἁγία δὲν φοβήθηκε, ἀλλὰ ἑτοιμάσθηκε νὰ χύσει τὸ αἷμα της γιὰ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ.

  Τὴν ἄλλη μέρα μαζευθήκανε πολλοὶ Τοῦρκοι καὶ φωνάζανε νὰ σκοτώσουνε τὴν ἁγία. Κι᾿ ὁ πασᾶς πρόσταξε νὰ τὴ βγάλουνε ἀπὸ τὴ φυλακὴ καὶ νὰ τὴν παρουσιάσουνε μπροστά του, καὶ τῆς εἶπε νὰ διαλέξει ἀνάμεσα στὰ δυό, ἢ ν᾿ ἀρνηθεῖ τὴν πίστη της ἢ νὰ κοπεῖ τὸ κεφάλι της. Μὰ ἡ ἁγία ἀπάντησε μὲ ἀφοβία πὼς εἶναι ἕτοιμη νὰ μαρτυρήσει γιὰ τὸν Χριστό. Ὁ πασᾶς θἄβγαζε τὴν ἀπόφαση νὰ κόψουνε τὸ κεφάλι της, ἀλλὰ προφθάσανε κάποιοι ἐπίσημοι χριστιανοὶ καὶ μὲ τὰ παρακάλια τοὺς ἀλλάξανε τὴ γνώμη τοῦ πασᾶ καὶ πρόσταξε νὰ τὴ βγάλουνε ἀπὸ τὴ φυλακή.Γυρίζοντας στὸ μοναστήρι της ἡ ὁσία, δὲν ἔπαψε νὰ πορεύεται ὅπως καὶ πρὶν στὸ δρόμο τοῦ Χριστοῦ. K᾿ ἐπειδὴ πληθαίνανε ὁλοένα οἱ μαθήτριές της, ἔχτισε κι᾿ ἄλλο μοναστήρι στὴν τοποθεσία Πατήσια, κι᾿ αὐτὸ στὄνομα τοῦ ἁγίου Ἀνδρέα. Ἀλλὰ ἔχτισε μετόχια καὶ στὴ Τζια καὶ στὴν Αἴγινα, κι᾿ ἐκεῖ ἔστελνε τὶς ἀδελφὲς ποὺ ἔπρεπε νὰ μακρύνουνε ἀπὸ τὴν Ἀθήνα γιὰ κάποια αἰτία.

 Σ᾿ ὅλα αὐτὰ τὰ ἀσκητήρια οἱ καλογρηὲς δουλεύανε στοὺς ἀργαλειοὺς καὶ σὲ ἄλλα ἐργόχειρα, σὰν τὶς προκομμένες μέλισσες μέσα στὸ κουβέλι. Φτωχὰ κι᾿ ὀρφανὰ κορίτσια βρήκανε προστασία κ᾿ ἐργασία μέσα σ᾿ ἐκεῖνα τὰ καταφύγια. Σὲ ὅ,τι κτήματα εἶχε ἡ ἁγία ἀπὸ τοὺς γονιούς της, ἔχτισε μοναστήρια καὶ φτωχοκομεῖα. K᾿ εἶχε πολλὴ περιουσία. Ἕνας προπάππος τῆς εἶχε πάρει τὴ «δεχατέρα τοῦ ἀφέντη τῆς Ἀθήνας καὶ πῆρε προίκα ὅλη τὴν Κηβισιὰ καὶ τὸν Ἀχλαδόκαμπο ποὺ εἶναι πρὶν ἀπὸ τὸ Χαλιάντρι». Στὸ κτῆμα ποὺ εἶχε στὸν Περισὸ ἔχτισε ἄλλο μοναστήρι στὸ μέρος ποὺ τὸ λένε τώρα Καλογρέζα. Ὅλη ἡ φτωχολογιὰ τὴν εἶχε σὰν πονετικιὰ μάνα. Μὲ κάθε τρόπο πάσχιζε νὰ ἀνακουφίσει τοὺς δυστυχισμένους, τοὺς τάιζε, τοὺς ἄνοιγε πηγάδια γιὰ νάχουνε νερό, τοὺς γιάτρευε, τοὺς ἔβρισκε δουλειά. Ὁ κόσμος τὴν ἔλεγε «κυρὰ Τὴν παραμονὴ τοῦ ἁγίου Διονυσίου στὰ 1589 ἡ ἁγία Φιλοθέη βρισκότανε στὸ μοναστηράκι ποῦχε χτισμένο στὰ Πατήσια. Τὸ βράδυ συναχθήκανε οἱ ἀδελφὲς γιὰ νὰ κάνουνε ἀγρυπνία. Κάποιοι Ἀγαρηνοί, ποὺ τὴν ἐχθρευόντανε ἀπὸ καιρό, πηδήσανε ἀπὸ τὴ μάντρα καὶ πιάνοντας τὴν ἁγία ἀρχίσανε νὰ τὴ χτυπᾶνε ὡς ποὺ τὴν ἀφήσανε μισοπεθαμένη. Τὴν ἄλλη μέρα τὴ σηκώσανε οἱ ἀδελφὲς καὶ τὴν πήγανε στὸ μετόχι ποῦχε στὸν Περισό. Σὰν συνέφερε λίγο, ἔπιασε τὴν προσευχή, εὐχαριστώντας τὸ Θεὸ γιατὶ ἀξιώθηκε νὰ πληρωθεῖ μὲ κακία γιὰ τὰ καλὰ ποὺ ἔκανε στοὺς ἀνθρώπους καὶ νὰ μοιάσει σ᾿ αὐτὸ μὲ τὸν Χριστό, κατὰ τὰ λόγια του ἀποστόλου Πέτρου ποὺ λέγει: «καθὸ κοινωνεῖτε τοῖς τοῦ Χριστοῦ παθήμασι, χαίρετε» (Α´ Πέτρ. δ´ 13). Στὶς 19 Φεβρουαρίου τοῦ 1589 παρέδωσε τὴν καθαρὴ ψυχή της στὸν Κύριο, ποὺ ὑπόμεινε τόσα βάσανα γιὰ τὴν ἀγάπη του.
 

Τὸ ἅγιο σκήνωμά της θάφτηκε στὸ μοναστηράκι τῆς Καλογρέζας κι᾿ ἀπὸ κεῖ ἔγινε ἡ ἀνακομιδὴ τῶν λειψάνων στὴν ἐκκλησιὰ τοῦ ἁγίου Ἀνδρέα ποὺ βρίσκεται στὴ σημερινὴ Ἀρχιεπισκοπή. Μετὰ πολλὰ χρόνια, ἐπειδὴ αὐτὴ ἡ ἐκκλησιὰ κόντευε νὰ γκρεμνισθεῖ, τὸ πήγανε στὸν ἅγιο Ἐλευθέριο κι᾿ ἀπὸ κεῖ στὴ σημερινὴ μητρόπολη, μέσα στ᾿ ἅγιο βῆμα. Στὸ μνῆμα της ἀπάνω βρεθήκανε γραμμένα τοῦτα τὰ λόγια:
«Φιλοθέης ὑπὸ σῆμα τόδ᾿ ἁγνῆς κεύθει σῶμα,
ψυχὴν δ᾿ ἐν μακάρων θήκετο Ὑψιμέδων».δασκάλα».

 Ἡ Φιλοθέη ἀνακηρύχθηκε ἁγία ἐπὶ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ματθαίου B´ (1595-1600). Νεόφυτος ὁ μητροπολίτης Ἀθηνῶν, ἀφοῦ ἐξήτασε καὶ ἐρεύνησε τὰ κατὰ τὸν βίον καὶ τὸ μαρτύριον τῆς ὁσίας, σύνταξε ἀναφορὰ στὸ Πατριαρχεῖο μαζὶ μὲ τοὺς ἐπισκόπους Κορίνθου καὶ Θηβῶν καὶ μὲ τοὺς προκρίτους τῆς Ἀθήνας γιὰ νὰ τάξει τὴν ὁσία Φιλοθέη στοὺς χοροὺς τῶν ἁγίων. Σ᾿ αὐτὸ τὸ συνοδικὸ ἔγγραφο εἶναι γραμμένα καὶ τοῦτα: «Ἐπειδὴ ἐδηλώθη ἀσφαλῶς ὅτι τὸ θειότατον σῶμα τῆς ὁσιωτάτης Φιλοθέης εὐωδίας πεπληρωμένον ἐστι καὶ μύρον διηνεκῶς ἐκχεῖται, ἀλλὰ καὶ τοῖς προσιοῦσί τε ἀσθενέσι τε καὶ θεραπείας δεομένοις τὴν ἴασιν δίδωσι… τούτου χάριν ἔδοξε ἡμῖν τε καὶ πάσῃ τῇ ἱερᾷ Συνόδῳ τῶν καθευρεθέντων ἐνταῦθα ἀρχιερέων συγγραφῆναι καὶ ταύτην ἐν τῷ χορῷ τῶν ὁσίων καὶ ἁγίων γυναικῶν, ὥστε κατ᾿ ἔτος τιμᾶσθαι καὶ πανηγυρίζεσθαι».

 Φαίνεται πῶς ὅλη ἡ οἰκογένεια τῶν Μπενιζέλων ἤτανε ἄνθρωποι φιλόθρησκοι. Στὸ νάρθηκα τῆς Καισαριανῆς εἶναι γραμμένη ἀπὸ τὸ ζωγράφο ποὺ τὸν ἁγιογράφησε τούτη ἡ ἐπιγραφή:
«Ἰστόρηται ὁ πρόναος οὗτος ἤτοι νάρθηξ διὰ δαπάνης τῶν προσδραμόντων τῇ μονῇ φόβῳ λοιμοῦ τῇ κραταιᾷ χειρὶ τῆς πανυμνήτου Τριάδος καὶ σκέπῃ τῆς μακαρίας Παρθένου, οἵτινες εἰσὶν ὁ εὐγενὴς καὶ λογιώτατος Μπενιζέλος υἱὸς Ἰωάννου, ἅμα ταῖς εὐγενέσιν ἀδελφαῖς καὶ τῇ τεκούσῃ καὶ τῇ λοιπῇ αὐτοῦ συνοδείᾳ. Ἐπὶ ἡγουμένου Ἰεροθέου τοῦ σοφωτάτου ἱερομονάχου. Διὰ χειρὸς δὲ Ἰωάννου Ὑπάτου του ἐκ Πελοποννήσου. Ἔτει αϠχβ´ (1682) μηνὶ Αὐγούστω κ´ (20)».

Ἕνας Μπενιζέλος, ὁ Νικόλας, γίνηκε κι᾿ ἁγιογράφος, μαθητὴς τοῦ Γεωργίου Μάρκου τοῦ Ἀργείου ποὺ ζωγράφισε πολλὲς ἐκκλησιὲς στὰ μέρη τῆς Ἀττικῆς, ἀπὸ τὰ 1727 ὡς τὰ 1740 ἀπάνω-κάτω. Στὴν παλιὰ ἐκκλησιὰ τῆς Παναγίας στὸ Κορωπὶ εἶναι γραμμένο: «Ἱστορήθη δὲ κατὰ τὸ αψλβ´ (1732) διὰ χειρὸς Γεωργίου Μάρκου καὶ τοῦ μαθητοῦ αὐτοῦ Νικολάου Μπενιζέλου». Μαζὶ μὲ τὸ μάστορά του δούλεψε ὁ Μπενιζέλος καὶ στὸ τελευταῖο ἔργο του, τὴν ἁγιογράφηση τῆς Μονῆς τῆς Φανερωμένης στὴ Σαλαμίνα, ὅπως φανερώνει ἡ ἐπιγραφὴ ποὺ σῴζεται καὶ ποὺ λέγει: «ΑΨΛE (1635). Ἱστορήθη ὁ θεῖος καὶ πάνσεπτος Ναὸς οὗτος τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου, Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν διὰ συνδρομῆς κόπου τε καὶ δαπάνης… Ἱστορήθη δὲ διὰ χειρὸς Γεωργίου Μάρκου ἐκ πόλεως Ἄργους καὶ τοῦ μαθητοῦ αὐτοῦ Νικολάου Μπενιζέλου, Γεωργάκης καὶ Ἀντώνιος».

ΕΥΧΟΜΑΙ Η ΑΓΙΑ ΦΙΛΟΘΕΗ ΝΑ ΜΑΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ.
Και του χρόνου με υγεία να ξαναγιορτάσουμε.