Βιβλίο 'Αόρατη Πληγή' της Στεύης Τσούτση.

Όπως συνηθίζω εδώ και κάποια χρόνια, μου αρέσει να παρουσιάζω τις σκέψεις και τις εντυπώσεις μου, για τα βιβλία που μελετώ.

Το εικονιζόμενο συγγραφικό έργο των εκδόσεων ΝΙΚΑΣ, με συγγραφέα τη χαρισματική Στεύη Τσούτση, είναι το πιο πρόσφατο βιβλίο που διάβασα.

Πρόκειται για μια συλλογή διηγημάτων, συγκεκριμένα 11 διηγήματα, όπου παρουσιάζονται ιστορίες γυναικών με κεντρικό θέμα τις πληγές από όλους τους τομείς. Πληγές από τον έρωτα, τη φιλία, την οικογένεια και τέλος την κακοποίηση.

Πιστεύω ότι σε κάποια ιστορία, θα συναντήσουμε τη φίλη, τη γνωστή, τη συνάδελφο, τη γυναίκα που τυχαία βρήκαμε να κλαίει σε ένα παγκάκι και να ζητά βοήθεια. Δυστυχώς όμως, κάποιες θα βρουν στίγματα -αν όχι όλη- από τη δική τους ζωή.

Επίκαιρο όσο ποτέ, το περιεχόμενο. Με συγκίνησε και τολμώ να αναφέρω ότι θυμήθηκα πόσο τυχερή είμαι στη ζωή μου. Σε έναν κόσμο γεμάτο βία και συνεχώς γυναίκες θύματα, μεταφορικά και κυριολεκτικά, το αυτονόητο...πλέον θεωρείται καλοτυχία και ευλογία.

Η Στεύη γράφει με γλώσσα κατανοητή, δίχως να χρειάζεται να κομπιάζει ο αναγνώστης και δίχως να αναζητά την ερμηνεία των λέξεων.

Η συγγραφέας εστιάζει στο αναγνωστικό ταξίδι, στο νόημα των ιστοριών και στα μηνύματα που πηγάζουν.

Αυτό που σκεφτόμουν διαβάζοντας, ήταν πως για να αποδώσει τόσο αληθινά την κάθε ιστορία, σίγουρα διείσδυσε στον ψυχισμό των ηρωϊδων , σε κάθε τους έκφανση. Κι αυτό είναι ταλέντο!

Γυναίκες γεμάτες με πληγές, ψυχικά μα και σωματικά, υπήρχαν ανέκαθεν. Άλλωστε, δεκαετίεςπριν , όπως και σε αρκετές χώρες σήμερα, η γυναίκα ήταν υποδεέστερο ον , δίχως αξία.

Βέβαια και σήμερα, που έχουν διαφοροποιηθεί οι καταστάσεις, δυστυχώς δεν παύουν να υπάρχουν γυναίκες που ζουν με τις απανωτές πληγές.

Πολύτιμα τα μηνύματα, που έρχονται ως πνευματικά δώρα μέσα από τις σελίδες, του πνευματικού δημιουργήματος, όπως:

η τέλεια σχέση δεν φτιάχνεται με την παράδοση και την υποταγή

τέλεια είναι η σχέση που ξέρει τις διαφορές της και καταφέρνει να τις ισορροπήσει

Ένα βιβλίο, όπου ανοίγει ο νους και προβληματίζεται ο ορίζοντας, έτσι ώστε να συνειδητοποιήσουμε τι σημαίνει αληθινός έρωτας και αγάπη, τι πάθος, τι απόγνωση, τι απογοήτευση, τι λύτρωση.

Εύχομαι στην αγαπημένη μου Στεύη, για πολλά πολλά χρόνια, να αφυπνίζει τις γενιές και τις γυναίκες για το καλύτερο. 

Εύχομαι να είναι καλότυχη σε όλους τους τομείς της ζωής της.

Σοφία Δ. Αγραπίδη

Στρκός Σ.Ξ - ε.α

Μεσαιωνικό Φεστιβάλ στην Ανδραβίδα

 Περί Μεσαιωνικού Φεστιβάλ Ανδραβίδας.

Η παρούσα ανάρτηση προέκυψε, κατόπιν αποριών που εκφράζουν κάποιοι πολίτες από την Ηλεία, σχετικά με τα πρόσωπα, την πηγή και τον σκοπό της δημιουργίας της εν λόγω δράσης.

Πρόσωπα - σκοπός

Πριν από αρκετά χρόνια, γνώρισα και συνομίλησα με τον άνθρωπο που είχε την ιδέα του Μεσαιωνικού Φεστιβάλ (η πόλη συνδέεται με την εποχή του Μεσαίωνα),ο οποίος έχει άρρηκτους δεσμούς με την Ανδραβίδα από την πλευρά της μητέρας του, έρχεται τα καλοκαίρια από παιδί, έχει συγγενείς.Διαθέτει πλούσιο βιογραφικό, από πλευράς πανεπιστημιακής εκπαίδευσης (δυο πτυχία πανεπιστημιακών σχολών, μεταπτυχιακό , διδακτορικό). Είναι συγγραφέας και ασχολείται με τη Φανταστική Λογοτεχνία.

Σκοπός, από αυτά που έχω καταλάβει, είναι η ανάδειξη της πόλης και όσα καλά έχει μια εκδήλωση στη θερινή περίοδο, όπου μπορεί να έρθουν επισκέπτες και από άλλα μέρη.

Μεσαίωνας και Ανδραβίδα

Η Ανδραβίδα αποτέλεσε μεσαιωνική πρωτεύουσα και δεν ήταν τυχαία η επιλογή της..Η Αγιά Σοφιά, που μέρος της διατηρείται έως σήμερα, είναι έργο εκείνης της εποχής (Καθολικός Ναός) .Με το πέρασμα των χρόνων, συνδέθηκε με το μεγάλο Θρησκευτικό Πανηγύρι του τόπου.

Εκείνη η εποχή συνδέεται και με την ιππική ιστορία της πόλης.

Ακόμη, η Ανδραβίδα ήταν ανοχύρωτη πόλη και για να προστατεύεται, ο Γοδεφρείδος αποφάσισε να χτιστεί ένα κάστρο. Έτσι χτίστηκε το Χλεμούτσι, που αποτελεί ανεκτίμητο θησαυρό για τον τόπο και αποτελεί ένα από τα πιο καλοδιατηρημένα κάστρα της εποχής των Φράγκων, χτισμένο στις αρχές του 13ου αιώνα.

Μεσαιωνικό Φεστιβάλ εδώ και χρόνια , πραγματοποιείται στη Ρόδο με μεγάλη απήχηση, συμμετοχές, δράσεις.

Συγκεκριμένα, η Παλιά Πόλη της Ρόδου είναι το κύριο αξιοθέατο του νησιού, ένα «ολοζώντανο» Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO και μία από τις μεγαλύτερες και καλύτερα διατηρημένες μεσαιωνικές πόλεις της Ευρώπης. Και ποιος δεν έχει ταξιδέψει στη Ρόδο;Και ποιος δεν ονειρεύεται να ταξιδέψει;

Σχεδόν όλοι μας έχουμε ταξιδέψει ή ονειρευόμαστε να ταξιδέψουμε, σε πόλεις όπου δεσπόζουν τα κάστρα, τα κτίρια, τα γραφικά σπιτάκια , που τελικά είναι δημιουργήματα εκείνης της περίεργης κατά τα άλλα εποχής.Σπεύδουμε να αναρτήσουμε φωτογραφίες από τα παραμυθένια στενάκια..σε μέρη της Ισπανίας, της Ιταλίας, της Γαλλίας,στο Ντουμπρόβνικ της Κροατίας, στη Μπριζ της Γαλλίας, στο Κολμάρ και αλλού.

Όπως η επιθυμία μας για τουρισμό, σε αυτά τα μέρη, όπως η επιθυμία και η χαρά μας, για να βρεθούμε στο Χλεμούτσι ή στο Μυστρά ή στην Μονεμβασιά σε καμιά περίπτωση δε σημαίνει ότι εξυμνούμε τους τότε κατακτητές ή αγιοποιούμε όλα όσα έγιναν εκείνη την εποχή...όπου φημίζεται περισσότερο για το σκοτάδι και όχι για το φως, έτσι πιστεύω και για το Μεσαιωνικό Φεστιβάλ στην Ανδραβίδα.

Εκτός αυτού, δεν είναι στον χαρακτήρα μου, πίσω από κάθε άνθρωπο και δράση, να βλέπω δαιμόνους και τέρατα..Επίσης, παρακολουθώ, διαβάζω ενημερώνομαι για όσα παραπάνω θέματα μπορώ. Διαβάζω όσα έντυπα πέφτουν στην αντίληψή μου, ακόμη και αυτά που δεν ταυτίζονται οι απόψεις μου, δίχως ποτέ να έχω προβληματιστεί. Τα πιστεύω και οι αξίες μου, δεν τα διαπραγματεύομαι και αυτό το γνωρίζουν , όσοι με γνωρίζουν!

Υ.Σ Δεν έχω καταφέρει ακόμη να παρευρεθώ στην εν λόγω δράση. Αν υπάρχουν ιδέες ή και ενστάσεις από όσους παρακολούθησαν τα προηγούμενα χρόνια, καλό θα ήταν να απευθυνθούν στον αρμόδιο, προκειμένου να διοργανωθεί ακόμη καλύτερα, προκειμένου να μην υπάρχουν κενά και απορίες. Όταν επιθυμούμε το καλό του τόπου μας, οφείλουμε να συνδράμουμε όπως μπορούμε και πολλές φορές , μια ιδέα ή μια κουβέντα , μπορεί να είναι σημαντική.

H Aνδραβίδα και η αίγλη που χάθηκε.

Η Ανδραβίδα με τις χρυσές σελίδες στα χρόνια του Μεσαίωνα, ως πρωτεύουσα του Φράγκικου Πριγκιπάτου της Αχαϊας , αλλά και αργότερα ως η πόλη των αλόγων και της μοναδικής , περίτεχνης τραγιάσκας, ως μια κωμόπολη με τόσο όμορφη ρυμοτομία η οποία έχει αναθρέψει ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών, είναι πάνω από μια δεκαετία που χάνει ολοένα την λάμψη της. 

Κάποτε όταν η δική μου γενιά, είμασταν παιδιά, η αγορά και η πλατεία έσφυζαν από ζωή. Τα καφενεία και τα καπηλειά, άνθιζαν και αποτελούσαν έλξη επισκεπτών από γειτονικά χωριά. Το ίδιο γινόταν και πριν δεκαπέντε περίπου χρόνια (αν δεν κάνω λάθος) , με τα στέκια (μπαράκια) στην υπέροχη πλατεία. Έναν χώρο, μεγάλο με αρχαιολογικό χώρο μπροστά, δίχως την αξιοποίηση που θα έπρεπε να έχει (ας σκεφτούμε μέρη που δεν έχουν τόση έκταση για πλατεία κι ονομάζουν τα λίγα μέτρα γης ).

Η πόλη είχε υπηρεσίες , με αρχή το Αστυνομικό Τμήμα, για το οποίο δεν έγιναν οι δέουσες ενέργειες, δεν δόθηκε ο αγώνας που άξιζε για τον τόπο -όταν- όπως αναφέρω συχνά, θυσιάστηκαν δυο στελέχη της Ελληνικής Αστυνομίας, στον βωμό του καθήκοντος. Μόνο για ηθικούς λόγους, όφειλαν οι αρμόδιοι να δώσουν μάχη αληθινή...εννοείται ότι μεγάλη ευθύνη φέρει η τοπική κοινωνία, καθόσον ελάχιστοι είναι αυτοί που προσπαθούν αληθινά για τα σοβαρά θέματα.Μάλιστα, κάποιοι αποφεύγουν τη δημοσιότητα, αποφεύγουν τη δημιουργία "οπαδών", όπως έκαναν και κάνουν, όσοι αποσκοπούν σε κάποιου είδους βόλεμα. 

Η ασφάλεια στην πόλη, βρίσκεται σε σημείο κάκιστο..., όταν πολύ συχνά οι κλοπές και οι διαρρήξεις τείνουν να γίνουν φαινόμενο. 

Εννοείται πως δεν γυρίζει πίσω το Αστυνομικό Τμήμα, κάτι ξεκάθαρο από την αρχή, αν και διάφοροι συμπολίτες βολεμένοι...υπόσχονταν στους αδαείς..μέχρι και πριν από λίγο καιρό.

Γιατί όμως δεν συζητούν όλοι οι φορείς, για κάποια λύση ελέγχου - ασφάλειας της πόλης;Υπάρχουν τρόποι για περιπολίες, αφού κρατικό μηχανισμό δεν διαθέτουμε. Αρκεί να το θέλουν οι πολίτες και να ενδιαφερθούν αληθινά οι αρμόδιοι..

Ο τόπος δεν θα πάει μπροστά, ούτε με τις κατά καιρούς εκδηλώσεις (εννοείται ότι είναι μια θετική ένδειξη και θα πρέπει να γίνονται παραπάνω), ούτε με τις δηλώσεις...ούτε με τις ατελείωτες φωτογραφίες. Από σοβαρή αντιμετώπιση πάσχουμε, από έμπρακτο ενδιαφέρον, για την καθημερινή ασφάλεια. 

Τα γραφόμενά μου, αποτελούν επανάληψη και δεν προέκυψαν μετά την πρόσφατη διάρρηξη του σπιτιού μας, για την οποία απορώ πως φαντάστηκαν ότι θα βρούν χρήματα ή κάτι πολύτιμο, αφού είναι γνωστή η στάση ζωής μας.

Είναι τρία χρόνια τώρα, που μετά από σοβαρές ενδείξεις...εφιστώ τον κίνδυνο για όσα συμβαίνουν. Κι αν σήμερα είναι για εμάς, αύριο θα είναι για κάποιον άλλο. O Θεός να βοηθήσει να μην γίνει τίποτα χειρότερο..

Τι περιμένουν λοιπόν, οι αρχές του τόπου για να δράσουν , για να κληθούμε όλοι ως σύλλογοι και πολίτες, να φροντίσουμε για το σοβαρό θέμα ασφάλειας της καθημερινότητας; Γιατί τόση αδιαφορία, σ' ένα θέμα που είναι εξίσου σοβαρό, που ενέχει κινδύνους για όλους;

Στη συνέχεια, απ' όσα μου μετέφεραν άτομα του φιλικού μας κύκλου, " στην πλατεία δεν πατάει ψυχή", "τα μαγαζιά στενάζουν". Επτά το απόγευμα και το χειμώνα , τρομάζεις να κυκλοφορήσεις. Πόσο απογοητευτικό;

Δεν προσπαθώ να πείσω κανέναν, ότι οι μικρές επιχειρήσεις της εστίασης, είναι υποδειγματικές και σε όλα τέλειες, αλλά χαρίζουν μια νότα ζωής και ασφάλειας στην πόλη. Όταν ένα κατάστημα είναι ανοιχτό, τα φώτα , η κουβέντα, αποτελούν δείγμα ζωντανής κοινωνίας. Επίσης τα λίγα καταστήματα στην αγορά και στους γύρω δρόμους, είναι όλα αξιόλογα και δεν υστερούν σε κάτι.

Η Ανδραβίδα, δεν μπορεί να ξαναβρεί την αίγλη του παρελθόντος, άλλωστε τα πάντα ρει. Μπορεί όμως με την ανιδιοτελή αγάπη, με τη φροντίδα μας και όχι μόνο με τον ψηφοθηρικό στόχο, όχι μόνο θωρώντας κάποια καρέκλα στην αυτοδιοίκηση, να ανέλθει στην κλίμακα που της αξίζει, να αποκτήσει κάτι από τη χαμένη της δόξα.

Εύχομαι καλή Πρωτοχρονιά, για μια Νέα Χρονιά με υγεία και ευημερία.

Με ειλικρινείς ευχές και σεβασμό

Σοφία Δ. Αγραπίδη

Στκρος Σ.Ξ ε.α - Συγγραφέας

'ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ', χριστουγεννιάτικο παζάρι 2025.

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ, είναι ένα μη Κερδοσκοπικό Φιλανθρωπικό Σωματείο που ιδρύθηκε το 1987 στην Αττική.Φροντίζει παιδιά, άπορων οικογενειών ή οικογενειών με διάφορα ακόμη προβλήματα. 

Κάθε χρόνο , εδώ και 25 χρόνια πραγματοποιεί τη χριστουγεννιάτικη αγορά του, με τη συμμετοχή Πρεσβειών και Προξενείων. Πρόκειται για μια μοναδική και πολύ αξιόλογη εκδήλωση, που περιμένουμε (οικογένεια και φιλικός κύκλος), με χαρά. 

Προσωπικά, για δυο μέρες τον χρόνο, βλέπω κυριολεκτικά τον κόσμο, όπως τον ονειρευόμουν τότε που ήμουν παιδί, όπως θα ήθελα να είναι. Άνθρωποι διαφορετικών φυλών, θρησκευμάτων, γλώσσας, συνηθειών, όλοι ενωμένοι με χαμόγελο για τον φιλανθρωπικό σκοπό. Γεύσεις,χοροί, μουσικές, χρώματα, είδη, τέχνες , σαν ένα ψηφιδωτό, που μόνο η ομόνοια και η αγάπη, μπορεί να ερμηνεύσει.

Θερμά συγχαρητήρια σε όποιον είχε την ιδέα, στους αρμοδίους του φορέα που το συνεχίζουν, καθώς και σε αμέτρητους πολίτες που το στηρίζουν.

Αυτή η χριστουγεννιάτικη αγορά, μπορεί να αποτελέσει πόλο έλξης και πολιτών από την επαρχία, με ευκαιρία να επισκεφθούν την Αθήνα , να ψυχαγωγηθούν και ταυτόχρονα να συνδράμουν , στο θεάρεστο έργο.

Εύχομαι σε όλους που φροντίζουν τον εν λόγω φορέα, καθώς και σε όλους τους φίλους που βρεθήκαμε εκεί, πριν από λίγες μέρες, ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ, να ξανασυναντηθούμε!

 

Zambomba 2025 ,από τη Υota Baron.

15 χρόνια Zambomba, με την υπογραφή και την αμέριστη αγάπη της Yota Baron.

Μια εορταστική εκδήλωση, όπου το Flamenco , μας ταξιδεύει στα βαθιά συναισθήματα των Χριστουγέννων, με φιλανθρωπικό σκοπό.

Η ονομασία  "Zambomba" ανήκει σε ένα κρουστό όργανο (παραδοσιακό), που συνήθως , αποτελεί αναπόσπαστο μέρος, των εορταστικών εκδηλώσεων στην Ισπανία, καθώς και στη Λατινική Αμερική.

Φέτος είχαμε τη χαρά και την τιμή, να παρακολουθήσουμε, να απολαύσουμε, να χαρούμε και να μαγευτούμε, στο Zambomba της Αθήνας, απ' όπου και τα στιγμιότυπα.

Ευχόμαστε , με το καλό να ανταμώσουμε πάλι του χρόνου.

Ευχές για χαρούμενα Χριστούγεννα,  στη Γιώτα μας, καθώς και σε όλους όσους συμμετείχαν στην εκδήλωση.

Αξίζουν όλοι, μουσικοί, χορεύτριες, χορευτές πολλά πολλά συγχαρητήρια!