Μεσαιωνικό Φεστιβάλ στην Ανδραβίδα

 Περί Μεσαιωνικού Φεστιβάλ Ανδραβίδας.

Η παρούσα ανάρτηση προέκυψε, κατόπιν αποριών που εκφράζουν κάποιοι πολίτες από την Ηλεία, σχετικά με τα πρόσωπα, την πηγή και τον σκοπό της δημιουργίας της εν λόγω δράσης.

Πρόσωπα - σκοπός

Πριν από αρκετά χρόνια, γνώρισα και συνομίλησα με τον άνθρωπο που είχε την ιδέα του Μεσαιωνικού Φεστιβάλ (η πόλη συνδέεται με την εποχή του Μεσαίωνα),ο οποίος έχει άρρηκτους δεσμούς με την Ανδραβίδα από την πλευρά της μητέρας του, έρχεται τα καλοκαίρια από παιδί, έχει συγγενείς.Διαθέτει πλούσιο βιογραφικό, από πλευράς πανεπιστημιακής εκπαίδευσης (δυο πτυχία πανεπιστημιακών σχολών, μεταπτυχιακό , διδακτορικό). Είναι συγγραφέας και ασχολείται με τη Φανταστική Λογοτεχνία.

Σκοπός, από αυτά που έχω καταλάβει, είναι η ανάδειξη της πόλης και όσα καλά έχει μια εκδήλωση στη θερινή περίοδο, όπου μπορεί να έρθουν επισκέπτες και από άλλα μέρη.

Μεσαίωνας και Ανδραβίδα

Η Ανδραβίδα αποτέλεσε μεσαιωνική πρωτεύουσα και δεν ήταν τυχαία η επιλογή της..Η Αγιά Σοφιά, που μέρος της διατηρείται έως σήμερα, είναι έργο εκείνης της εποχής (Καθολικός Ναός) .Με το πέρασμα των χρόνων, συνδέθηκε με το μεγάλο Θρησκευτικό Πανηγύρι του τόπου.

Εκείνη η εποχή συνδέεται και με την ιππική ιστορία της πόλης.

Ακόμη, η Ανδραβίδα ήταν ανοχύρωτη πόλη και για να προστατεύεται, ο Γοδεφρείδος αποφάσισε να χτιστεί ένα κάστρο. Έτσι χτίστηκε το Χλεμούτσι, που αποτελεί ανεκτίμητο θησαυρό για τον τόπο και αποτελεί ένα από τα πιο καλοδιατηρημένα κάστρα της εποχής των Φράγκων, χτισμένο στις αρχές του 13ου αιώνα.

Μεσαιωνικό Φεστιβάλ εδώ και χρόνια , πραγματοποιείται στη Ρόδο με μεγάλη απήχηση, συμμετοχές, δράσεις.

Συγκεκριμένα, η Παλιά Πόλη της Ρόδου είναι το κύριο αξιοθέατο του νησιού, ένα «ολοζώντανο» Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO και μία από τις μεγαλύτερες και καλύτερα διατηρημένες μεσαιωνικές πόλεις της Ευρώπης. Και ποιος δεν έχει ταξιδέψει στη Ρόδο;Και ποιος δεν ονειρεύεται να ταξιδέψει;

Σχεδόν όλοι μας έχουμε ταξιδέψει ή ονειρευόμαστε να ταξιδέψουμε, σε πόλεις όπου δεσπόζουν τα κάστρα, τα κτίρια, τα γραφικά σπιτάκια , που τελικά είναι δημιουργήματα εκείνης της περίεργης κατά τα άλλα εποχής.Σπεύδουμε να αναρτήσουμε φωτογραφίες από τα παραμυθένια στενάκια..σε μέρη της Ισπανίας, της Ιταλίας, της Γαλλίας,στο Ντουμπρόβνικ της Κροατίας, στη Μπριζ της Γαλλίας, στο Κολμάρ και αλλού.

Όπως η επιθυμία μας για τουρισμό, σε αυτά τα μέρη, όπως η επιθυμία και η χαρά μας, για να βρεθούμε στο Χλεμούτσι ή στο Μυστρά ή στην Μονεμβασιά σε καμιά περίπτωση δε σημαίνει ότι εξυμνούμε τους τότε κατακτητές ή αγιοποιούμε όλα όσα έγιναν εκείνη την εποχή...όπου φημίζεται περισσότερο για το σκοτάδι και όχι για το φως, έτσι πιστεύω και για το Μεσαιωνικό Φεστιβάλ στην Ανδραβίδα.

Εκτός αυτού, δεν είναι στον χαρακτήρα μου, πίσω από κάθε άνθρωπο και δράση, να βλέπω δαιμόνους και τέρατα..Επίσης, παρακολουθώ, διαβάζω ενημερώνομαι για όσα παραπάνω θέματα μπορώ. Διαβάζω όσα έντυπα πέφτουν στην αντίληψή μου, ακόμη και αυτά που δεν ταυτίζονται οι απόψεις μου, δίχως ποτέ να έχω προβληματιστεί. Τα πιστεύω και οι αξίες μου, δεν τα διαπραγματεύομαι και αυτό το γνωρίζουν , όσοι με γνωρίζουν!

Υ.Σ Δεν έχω καταφέρει ακόμη να παρευρεθώ στην εν λόγω δράση. Αν υπάρχουν ιδέες ή και ενστάσεις από όσους παρακολούθησαν τα προηγούμενα χρόνια, καλό θα ήταν να απευθυνθούν στον αρμόδιο, προκειμένου να διοργανωθεί ακόμη καλύτερα, προκειμένου να μην υπάρχουν κενά και απορίες. Όταν επιθυμούμε το καλό του τόπου μας, οφείλουμε να συνδράμουμε όπως μπορούμε και πολλές φορές , μια ιδέα ή μια κουβέντα , μπορεί να είναι σημαντική.

Περί θυσίας και αγάπης, μεταξύ συντρόφων.

 

Το παρακάτω κείμενο, υπάρχει ως ανάρτηση στην ομάδα " Πολιτισμός, καθημερινότητα, άνθρωπος, περιβάλλον".

Προέκυψε δε, από τα διάφορα που ακούω και διαβάζω αυτές τις μέρες..

Περί θυσίας και αγάπης.

Αυτές τις μέρες έγινε και γίνεται λόγος, για αγάπη και θυσία (με την έννοια, του ότι κάποιες φορές στη ζωή...ξεπερνάμε τις δυνάμεις μας), ανάμεσα στα ζευγάρια, με αφορμή το αιώνιο ταξίδι της Γωγώς Μαστροκώστα. Ταυτόχρονα, υπάρχουν και διαφορετικές απόψεις, με αρνητική χροιά..

Ο Τραϊανός Δέλλας, στάθηκε δίχως αμφισβήτηση με όλη του την αγάπη, δίπλα στη σύντροφό του - στην οικογένειά του.Όπως διαβάσαμε κι ακούσαμε ,θυσιάστηκε.Αυτή είναι η αληθινή αγάπη.Να είσαι δίπλα μέχρι τέλους,στα εύκολα και στα δύσκολα, να ξεπερνάς τις αδυναμίες της ανθρώπινης φύσης, να ξεχνάς ακόμη και την ξεκούραση (όλα αυτά που συνθέτουν τη μεταφορική έννοια της θυσίας).

Σαφώς,υπάρχουν και πολλοί άλλοι σύζυγοι,όπου αγαπούν αληθινά και σε καμιά περίπτωση δεν έρχονται σε δεύτερη μοίρα, επειδή αναφερθήκαμε στο συγκεκριμένο πρόσωπο (απλά, λόγω του γεγονότος, εκδηλώθηκε η συμπαράσταση, συναισθήματα και απόψεις, γι' αυτό).

Αντιθέτως μάλιστα, θα έλεγα ότι στο πρόσωπο του κ.Δέλλα, εξυμνούνται όλοι όσοι τιμούν την αληθινή αγάπη. Η βαρύτητα δίδεται, καθόσον στους καιρούς μας, δυστυχώς,πολλά πρόσωπα (άνδρες και γυναίκες), στα δύσκολα εγκαταλείπουν συντρόφους, παιδιά,οικογένειες..αφού η αγάπη είναι άγνωστη, εξαιτίας της κατάλυσης αξιών,που έχει φέρει η νέα εποχή και της υπέρ ανάπτυξης του εγώ, αντί του εμείς.Η 25ετής εμπειρία μου, σε μια δύσκολη εθελοντική διαδρομή, το επιβεβαιώνει.

Στη συνέχεια

Η εμφάνιση μιας σοβαρής ασθένειας -σύμφωνα με δηλώσεις ανθρώπων που πέρασαν τέτοιου είδους Συμπληγάδες ή τις βιώνουν στο παρόν- ή των επιπτώσεων σοβαρών ατυχημάτων (απώλεια άκρων, όρασης,ακοής κτλπ), διαφοροποιεί την καθημερινότητα,καθόσον ο ίδιος στον οποίο εμφανίζεται το οποιοδήποτε θέμα,εισέρχεται σε μια νέα κατάσταση, στην οποία πρέπει να προσαρμοστεί.Το ίδιο ισχύει και για την οικογένεια. Η πραγματικότητα, δεν αποτελεί κατάκριση, ούτε προσδίδουμε μειονεκτικούς χαρακτηρισμούς,ούτε σημαίνει ότι ο ασθενής ή η ασθενής σύζυγος, αποτελούν ανθρώπους κατώτερης τάξης, βάρος και διάφορα άλλα..Αντίθετα, που επειδή είναι το αγαπημένο μας πρόσωπο,οφείλουμε να κάνουμε ότι μπορούμε.

Σ' αυτές τις διαφοροποιήσεις που φέρνουν τα προβλήματα, όλοι περνούν από διάφορα στάδια, με αρχή την αποδοχή του θέματος (ασθένεια ή απώλεια άκρων, αισθήσεων καλ.).Στη συνέχεια η εκπαίδευση για τη λειτουργία στην καθημερινότητα και η μετέπειτα πορεία.

Κλείνω με ένα παράδειγμα..πριν από λίγα χρόνια ,ένας φίλος έχασε το πόδι του, στην εργασία του...άμεσα σκοτείνιασαν τα πάντα στον ίδιο,στους γονείς και στη νεαρή γυναίκα του, η οποία έπρεπε πλέον, όσα έκαναν οι δυο για τα παιδιά τους (περιποίηση, δρομολόγια για δράσεις κτλπ), να τα αναλάβει μόνη της και ταυτόχρονα να φροντίζει το σύντροφό της που για πολύ μεγάλο διάστημα, ήταν σε πάρα πολύ δύσκολη θέση.

Το σωστό είναι να συνεχίσουν οι σύντροφοι..να εκδηλώνουν την αγάπη τους,στα δύσκολα, ξεπερνώντας τις δυνάμεις τους και ξεχνώντας πολλές φορές, την ύπαρξή τους (παραπάνω κούραση,αυπνία, ασταμάτητο τρέξιμο, στήριξη στο ταίρι).

Όμως πολλοί -επανάληψη- δεν μπορούν ή δεν θέλουν.

Γι' αυτό επαινούμε τον εν λόγο σύζυγο, δίχως να υποτιμάει κανείς, τον πολύτιμο ρόλο όλα τα χρόνια, της συζύγου του.

Ας αφήσουμε την Γωγώ να αναπαυτεί και την οικογένειά της, να προχωρήσει με τη βοήθεια του Θεού.

Με σεβασμό

Σοφία Δ.Αγραπίδη

Στρκός Σ.Ξ - ε.α

Aυτή η φωτογραφία προέρχεται από διαδικτυακή πηγή, δίχως δικαιώματα.

Ο δρόμος, που χάσαμε..

 Ο δρόμος , που χάσαμε.

(Ζητώ συγγνώμη για την αργκό που χρησιμοποιώ , σε κάποια σημεία.)

 

Καθημερινά, το κοινωνικό ειδησεογραφικό τοπίο, αποτελεί μια πηγή θλίψης, πόνου, αγανάκτησης, θυμού.

Καθημερινά, χάνονται οι νέοι, σβήνει το χαμόγελο της νιότης, αφού κάποιοι θα βρεθούν στο χώμα, άλλοι στη φυλακή, κάποιοι στις σκοτεινές ατραπούς των ουσιών και της σωματεμπορίας. Τον ιστό της μαύρης αράχνης, του σύντομου περάσματος των νέων, συμπληρώνει ΔΥΣΤΥΧΩΣ, η αυτοχειρία. Ψυχές απογοητευμένες, μέρες βυθισμένες στην κατάθλιψη, όνειρα που φαντάζουν μυθικά, συναισθηματικός ορίζοντας νεκρός , όπως και η ανατολή της ελπίδας, αφού ο εσωτερικός κόσμος, αναπτύσσεται στο απόλυτο κενό. ΔΥΣΤΥΧΩΣ και πάλι, ο δρόμος που χάσαμε, μάλλον ο δρόμος  που επιτρέψαμε να χαθεί, είναι αυτός που περιείχε την ελπίδα, την παρηγοριά, την λαμπάδα της αιώνιας δύναμης και της αληθινής αγάπης.

Εδώ και χρόνια το αναφέρω δημόσια…¨γιατί απορούμε για το κενό που χαρακτηρίζει , πολλά παιδιά μα και ενήλικες;¨Αποδεχτήκαμε οτιδήποτε ξενόφερτο και εκριζώσαμε τις αξίες και τα χαρακτηριστικά μας, που κρατούσαν μια συνοχή, μια κοινωνικότητα με ουσία, μια ανθρώπινη κοινωνία. Διαλύθηκε η οικογένεια, διότι πάνω απ’ όλα μπήκε η καριέρα.Καταργήσαμε το κυριακάτικο τραπέζι, διότι τα παιδιά χρειάζονται παραπάνω ύπνο και πρέπει να τα τρέξουμε στις δραστηριότητες, Αφήστε , που σχεδόν όλες οι δραστηριότητες, εις τον βωμό του κέρδους, έχουν συνεχώς αγώνες. Ως εκ τούτου, εκτός της σωματικής κόπωσης, τους προσφέρουμε με πολύ καμάρι κιόλας, παραπάνω άγχος. Καταργήσαμε τη διά ζώσης επικοινωνία και το παιχνίδι έξω , καθόσον το ρεύμα απαιτεί την καταραμένη οθόνη. Δεν μαγειρεύουμε και προτιμούμε το πλαστικό φαγητό και έτσι τα κάνουμε να νιώθουν ,προχώ!

Μας έφεραν…τη σκληρή μουσική και τους στίχους των ύβρεων, ως τρόπο εκτόνωσης. Δηλαδή , η λέξη ηρεμία βγήκε κι αυτή από τη ζωή των νέων.

Τα στέλνουμε στο σχολείο, δίχως αξίες και απαιτούμε να τα καλλιεργήσουν, οι δάσκαλοι και οι καθηγητές. Αν οι γονείς ή οι κηδεμόνες, δεν φροντίσουν για τις ρίζες τους, τότε το μέλλον δεν διαφαίνεται φωτεινό. Υπάρχουν εξαιρετικοί εκπαιδευτικοί (φυσικά είναι και οι εξαιρέσεις), οι οποίοι δεν επιτρέπεται να κάνουν σωστά το έργο τους. Πως να επιτρέπεται, αφού με την παραμικρή αντίρρηση ή και την ελαφριά παρατήρηση που θα κάνουν, οι γονείς θα προστρέξουν στα κανάλια, στο μέσον κτλπ. Αντί να τα διδάξουμε την αγάπη για τη φύση, για τον άνθρωπο, την αξία της πατρίδας, της οικογένειας, της γειτονιάς, της συνοικίας και αντί να καθίσουμε μαζί τους, για ένα παραμύθι ή βιβλίο ή κάποιο επιτραπέζιο, κομπάζουμε διότι τους κάναμε δώρο , ακριβό κινητό ή λεζαντιάρικο πατίνι.

Τα παιδιά της Ελληνικής κοινωνίας, κρατούν μια συσκευή και σερφάρουν στο διαδίκτυο – παιδιά από τα νηπιακά τους χρόνια-, δίχως έλεγχο!Καμαρώνουν και πάλι οι οικείοι, για την εξυπνάδα τους!!!Τόσο μειωμένη αντίληψη έχουμε, αντί να ανησυχήσουμε. Το κινητό όμως και το διαδίκτυο, αποτελεί μια απασχόληση, που μας απαλλάσσει από τις υποχρεώσεις μας.

Στα δεκατρία που θα πάνω την πρώτη εκδρομή με διανυκτέρευση, τα προμηθεύουν οι ίδιοι οι γονείς, με προφυλακτικά. Η περηφάνεια συνεχίζεται διότι αρχίζουν σχεδόν από αυτή την ηλικία, να φασώνονται (περιπτύξεις), μετά να κάνουν σεξ! Και όσα παιδιά, δεν ανήκουν σ’ αυτή την κατηγορία, είναι οπισθοδρομικά κτλπ. Δηλαδή, έφτιαξαν οι περισσότεροι ενήλικες ακολουθώντας τα κάκιστα ξένα πρότυπα, μια κατάσταση , ένα ρεύμα από το οποίο απουσιάζει το φλερτ και ο έρωτας. Δίνεται σημασία, στα κτηνώδη ένστικτα και στο σώμα (κρέας κυριολεκτικά). Τα συναισθήματα, ωχριούν και η ψυχή παραμένει άγνωστη.

Οι δε εύπορες οικογένειες, τους επιτρέπουν να ακολουθούν την κάθε επιθυμία τους (να κάνουν ότι θέλουν), χωρίς έλεγχο και έτσι αν στην παρέα πλησιάσουν παιδιά με άλλες αρχές, να θεωρούνται υποδεέστερα. Αλκοόλ δίχως όρια, ξενύχτια δίχως όρια, ερωτικές συνευρέσεις δίχως όρια.. Ε!Μα νέοι είναι, αν δεν τα κάνουν τώρα…

Όσο για τον Θεό, τον αντικατέστησαν με το χρήμα και το φαίνεσθαι. Και κάπως έτσι η ασυδοσία ανέρχεται..Όσοι πιστεύουμε, έχουμε μια δύναμη , να κρατηθούμε. Ας σκεφτούμε να φρενάρει το λεωφορείο και να μην έχει λαβή (για τους όρθιους).

Σχετικά με τις Πανελλήνιες εξετάσεις; Πολλοί μαθητές υποφέρουν, διότι φοβούνται για την αποτυχία..Ποιος όμως ευθύνεται , που έχει δοθεί τόση βαρύτητα, στην εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο;

Σαφώς εκείνοι που οδηγούν τη νέα εποχή και όσοι από εμάς, τους προσκυνούν. Όλα για το χρήμα! Από τα φροντιστήρια , μέχρι τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Από την απουσία κοινωνικού κράτους.Από την απουσία χώρων για μελέτη, μέχρι τους θρησκόληπτους που διώχνουν τους νέους, από τον Χριστό.

Πόσες φορές τον χρόνο, στέλνουν στα σχολεία (από το Δημοτικό) ειδικούς για τη σεξουαλική αγωγή και την ψυχική υγεία, να μιλήσουν;

Πόσες φορές τον χρόνο, στέλνουν πρώην χρήστες και πρώην φυλακισμένους νέους;

Έχουν σκεφθεί οι αρμόδιοι, πόσο γερά θεμέλια θα χτίζονταν, με αυτή τη βοήθεια;

Δυστυχώς, στην κατρακύλα της κοινωνίας, με θύματα πρώτα απ’ όλους τα παιδιά (και οι θύτες, θύματα είναι), έχουν συμβάλει και κάποιοι από τους ειδικούς… Είναι δυνατόν, να επαναλαμβάνουν σαν γέννημα καταστροφής, τις συμβουλές και την αγωνία των γονιών ή κηδεμόνων;

Είναι δυνατόν, να παρουσιάζουν κάθε κίνησή τους, ως καταστροφική και πηγή δημιουργίας ψυχολογικών προβλημάτων;

Όταν καταλύουν την οικογένεια (αναφέρομαι σε υγιείς οικογένειες), δημιουργούν τη μοναξιά στα παιδιά, στους έφηβους, στους νέους , με αποτέλεσμα να αναζητούν συντροφιά, σε μια παρέα…στη φιλική που δεν αποτελείται πάντα από ώριμα άτομα, στην οποιαδήποτε παρέα που θα προκύψει στον δρόμο κτλπ.

Το αναφέρω και θα το αναφέρω συνεχώς, σήμερα όποιος μεγαλώνει παιδί, σε κάθε ηλικιακή του φάση, δίνει μάχη με το βρώμικο πρόσωπο της κοινωνίας, που φτιάχτηκε -δίχως αμφισβήτηση- από τη νέα εποχή.

Με σεβασμό

Σοφία Δ. Αγραπίδη

 

Υ.Σ Εύχομαι καλή δύναμη, στους τραγικούς γονείς, αδερφό, οικείους.

Εύχομαι κανένα άλλο παιδί να μην έχει αυτή την θλιβερή και ανεπανόρθωτη,πορεία.

Εύχομαι, ο Θεός να χαρίζει φως στη σκέψη και στην ψυχή , όλων.

Έχουμε τεράστια ευθύνη και δικαιολογημένο άγχος, φόβο για το σήμερα, σχετικά με την ανατροφή και διαπαιδαγώγηση!

Απαιτείται , η άδολη αγάπη μας, να μετατρέπεται σε ενδιαφέρον με όμορφο τρόπο , ακόμη και στα λάθη τους!! Οφείλουμε να σώσουμε τα παιδιά!!

Όμως, ας μην γινόμαστε καταπέλτες, καθόσον πολλές φορές, είναι θύματα των δύσκολων καιρών και δεν φταίνε οι γονείς.

Μακάρι οι τρείς 17χρονες ψυχούλες, των τελευταίων ημερών, να είναι αναπαυμένες!

Απριλιάτικη φύση Πελοποννήσου.

 Περιδιαβαίνοντας στις ορεινές στράτες, της Πελοποννήσου.