82η Επέτειος από την Απελευθέρωση της Αθήνας.

 

12 Οκτωβρίου 2026, η 82η Επέτειος της Απελευθέρωσης της Αθήνας.

Σήμερα στην Αθήνα έλαβε χώρα ο εορτασμός για την 82η Επέτειο της Απελευθέρωσης της πόλης, από τα γερμανικά στρατεύματα Κατοχής, στον Ιερό Βράχο, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Κωνσταντίνου Τασούλα, του Δημάρχου Αθηναίων κ.Χάρη Δούκα, πολλών ακόμη επισήμων, καθώς και πλήθους επισκεπτών απ΄ όλα τα μέρη του κόσμου.

Όπως τότε, έτσι κάθε χρόνο, έτσι και σήμερα ,μέλη της Χορευτικής Ομάδας του Λυκείου των Ελληνίδων -έξι κοπέλες με φορεσιά Αμαλίας - μετέφεραν τη Σημαία της Απελευθέρωσης στον ιστό και την παρέδωσαν για την έπαρση σε άνδρες της Προεδρικής Φρουράς (έναν Εύζωνα και δυο Βρακοφόρους).

Είχα την τιμή και τη χαρά , να συνοδεύσω τα μέλη της Χ.Ο, μετά από πρόταση της Προέδρου του ΛτΕ και Εφόρου του Τμ.Χορού κ. Μαρίας Παπαμάρκου.

Και εις άλλα με υγεία για τον φορέα και τα αγαπημένα κορίτσια, που τον εκπροσώπησαν επάξια ,όπως και τη σημαία.

Παρόλη την απουσία του εμβατηρίου (που δίνει παλμό, βοηθάει στο βήμα κτλπ) κατά την πομπή της μεταφοράς της σημαίας, δίνω τα συγχαρητήριά μου και στις έξι, διότι παρέμειναν με το ανάλογο παράστημα και ύφος, όπως άρμοζε στην τελετή. Τα συγχαρητήρια και οι ευχές, από τους επισκέπτες ήταν συνεχή!

Εγκάρδιες ευχές για χρόνια λεύτερα και ευλογημένα.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΑΘΗΝΑ ΜΑΣ!

Το βιβλίο που διάβασα: ΤΑ ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΑΜΠΕΛΙΑ,του Θεόδωρου Λάμπρου.

 Με χαρά και τιμή, στην  Έκθεση Βιβλίου του Σεπτεμβρίου 2026, που έλαβε χώρα στο Πεδίον του Άρεως, συνάντησα τον ιστορικό, συγγραφέα, δημοσιογράφο και πάνω απ' όλα εκλεκτό φίλο, Θεόδωρο Λάμπρο. Συνομιλήσαμε και προμηθεύτηκα το νέο του βιβλίο, το εξαιρετικό εικονιζόμενο ιστορικό μυθιστόρημα.

ΤΑ ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΑΜΠΕΛΙΑ των εκδόσεων ΕΛΚΥΣΤΗΣ, αποτελεί το βιβλίο που διάβασα πρόσφατα και όπως συνηθίζω για κάθε βιβλίο, αποτυπώνω τις απόψεις μου, μέσω αυτού του ιστότοπου.

Ο συγγραφέας , ο αγαπητός Θεόδωρος, έχει πάθος με την ιστορία και αποτελεί έναν από τους λίγους αληθινούς μελετητές , με βαρύτητα την περίοδο του 1821. Ως εκ τούτου ήμουν βέβαιη για την ποιότητα του νέου του, πνευματικού δημιουργήματος.

Άλλωστε, τις καλύτερες εντυπώσεις μου άφησαν και τα προηγούμενα βιβλία του.

Η υπόθεση εκτυλίσσεται γύρω από την τελευταία μάχη και τον θάνατο του  οπλαρχηγού από τον Πύργο, του ήρωα Χαράλαμπου Βιλαέτη (τολμώ να πω, ότι τη σπουδαιότητα αυτής της  αγωνιστικής προσωπικότητας, τη γνώρισα μέσα από τις αναφορές, του συγγραφέα) και των εκατό ανδρών του.

Ατρόμητος, καθώς και όσοι έμειναν πιστοί μαζί τους, μέχρι την τελευταία του πνοή.  Ήταν ο Θεόδωρος και η Ζωή. Ήταν κι αυτοί δυνατοί αγωνιστές, οι οποίοι δεν σκέφτηκαν στιγμή..να τον  προδώσουν, όπως και  τη χώρα, την πίστη, τις αρχές τους.

Η χρονική περίοδος της υπόθεσης, ανήκει στις αρχές της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, όπου οι Έλληνες , όπως ο Χαράλαμπος Βιλαέτης με τα παλικάρια του, μάχονταν κατά του εχθρικού ζυγού.

Ο τίτλος του συγγραφικού έργου, απόλυτα συνδεδεμένος με την υπόθεση, αφού το αμπέλι αποτέλεσε τον αμυντικό τόπο, του μεγάλου ήρωα με τους εναπομείναντες άνδρες του (τους περισσότερους τους είχε φονεύσει , το ιππικό του εχθρού). 

Στα αμπέλια, το χώμα ποτίστηκε με αίμα. Αίμα αληθινών Ελλήνων, ατρόμητων και γενναίων.

Ο συγγραφέας καταφέρνει να μεταφέρει τον αναγνώστη στη μάχη, τον κάνει να νιώσει τον παλμό που χαρακτήριζε εκείνες τις αγνές προσωπικότητες.

Να νιώσει τα δυνατά συναισθήματα, της αγωνίας, της ελπίδας, της πίκρας, του πόνου, της αναγέννησης μέσα από το αίμα και τα βασανιστήρια.

Κλειδί της ανάγνωσης , που δεν μπορεί να σταματήσει όποιος ξεκινάει αυτό το συγγραφικό πόνημα, είναι η απλή και απόλυτα κατανοητή γλώσσα, χωρίς εκείνα τα βερμπαλιστικά στοιχεία που δεν βοηθούν, αλλά συνηθίζονται.

Το ιστορικό μυθιστόρημα, δεν αποτελεί μια έκθεση ιστορικών γεγονότων , αλλά μια πλοκή από αυτά, μαζί με την ανθρώπινη πλευρά όσων εμπλέκονται στις μάχες, στην καθημερινότητα, στα μικρά και μεγάλα τεκταινόμενα.

Πιστεύω ότι ο συγγραφέας μας, κατάφερε να αποδώσει με τον καλύτερο τρόπο αυτή τη σημαντική έννοια, διότι μέσα από ένα τέτοιο έργο, εμπλουτίζονται οι ιστορικές γνώσεις μας, αλλά αντλούμε πληροφορίες και για τον κοινωνικό τομέα, εκείνων των δύσκολων χρόνων.

Εύχομαι και εις τα επόμενα με υγεία, χαρά και τις αξίες που τον διακρίνουν.

Με πολλή εκτίμηση

Σοφία Δ. Αγραπίδη

Στρκός Σ.Ξ,ε.α - Συγγραφέας

Περί δημοσιογραφίας, με βαρύτητα στην ιδιαίτερη πατρίδα.

Η δημοσιογραφία σύμφωνα με το λεξικό, είναι η συγκέντρωση και διάδοση ειδήσεων μέσω του τύπου.

Γενικά η συγκέντρωση ειδήσεων και πληροφοριών και η διάδοσή τους μέσω των ΜΜΕ (πλέον έντυπων και διαδικτυακών), με στόχο την ορθή πληροφόρηση των πολιτών...άλλο αν σήμερα δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι για την ορθότητα αυτών που διαβάζουμε (κυρίως στο διαδίκτυο).

Από το διαδίκτυο (βικιπαίδεια)

Η δημοσιογραφία εμπεριέχει την υποκειμενική άποψη αυτού που την ασκεί, από τον τρόπο διαμόρφωσης ή παρουσίασης των συγκεντρωμένων πληροφοριών, μέχει τον άμεσο σχολιασμό τους. Όποιος ασκεί τη δημοσιογραφία ως επάγγελμα υπόκειται στον κώδικα δημοσιογραφικής δεοντολογίας της ένωσης συντακτών στην οποία ανήκει.

Τα τελευταία χρόνια , αυτό που παρατηρούμε είναι το ίδιο κείμενο (είδηση ) σχεδόν σε όλα τα μέσα (κυρίως τα διαδικτυακά). Σπάνια, θα διαβάσουμε κάτι διαφορετικό, κάποια ανάλυση ή παραπάνω στοιχεία.

Από το βιβλίο: Η τέχνη της δημοσιογραφίας των Floyd K. Baskette, Jack Z. Sissors, Brian S. Brooks, εκδόσεις ΓΝΩΣΗ ,1986. Μετάφραση - Επιμέλεια - Προσαρμογή : Aνδρέας Χριστοδουλίδης

Η καλύτερη σχολή είναι το μάρμαρο.., απάντησε  το 1965 ο Σπύρος Γιαννάτος, στο ερώτημα " Πως να γίνω δημοσιογράφος". (με την έννοια ότι εκεί απαιτούνταν ώρες δουλειάς για τυχόν λάθη, για σωστή επεξεργασία κτλπ).

**Στο μάρμαρο η αποτύπωση γινόταν μέσω λάξευσης, χάραξης.

Ξεφυλλίζοντας αυτό το βιβλίο, που το έχω διαβάσει στο παρελθόν, μπορώ να επιβεβαιώσω, ότι η τέχνη της δημοσιογραφίας (με λύπη το αναφέρω) έχει εκλείψει.. 

Που είναι η προσοχή στην ορθογραφία και στο συντακτικό;

Που είναι η διαδικασία για να εισαχθεί ο τίτλος;

Που είναι η αξιολόγηση των ειδήσεων;

δεν επιθυμώ να μακρηγορήσω , ούτε και να παρουσιάσω τις τυχόν γνώσεις μου , παρά μόνο να εστιάσω στα σημεία της εποχής, που αφαιρούν τον όρο τέχνη...

Ενώ έχουμε τη δυνατότητα της διαδικτυακής ενημέρωσης, που αποτελεί τον άμεσο τρόπο ώστε να ενημερωθεί κυριολεκτικά όλος ο κόσμος, σε πολύ σύντομο διάστημα, δεν έχουμε ποιότητα στον τρόπο που παρουσιάζεται η ύλη..

Όσο για τα φωτορεπορτάζ; Εμφανής απουσία, αξιολόγησης.

Eίναι άλλα τα κριτήρια.... σήμερα των συνεντεύξεων, δημοσιεύσεων , ενασχόλησης με πρόσωπα και φορείς, μου είπαν πρόσφατα δυο παλιοί άνθρωποι - αγωνιστές του χώρου.

Τουλάχιστον για την ιδιαίτερη πατρίδα (εκτός των εξαιρέσεων που υπάρχουν), γνωρίζω πολύ καλά, καθόσον η οικογένειά μου , είχε κάποιο δεσμό με το θέμα..

Προσωπικά δεν διαπραγματεύομαι τις αξίες μου, γι' αυτό και δεν ασχολούμαι σε προσωπικό επίπεδο, δεν αναζητώ τα κριτήριά τους.....

Απλά θέλω να γνωρίζουν....ότι γνωρίζω, πως προχωράει το σύστημα.

Κάπως έτσι συνέβηκε με τη διαδικτυακή έκδοση , μιας εφημερίδας της Ηλείας, που αντί να δώσει έμφαση στα όμορφα σημεία του πρόσφατου ιππικού γεγονότος στην Ανδραβίδα, εστίασε στο ατυχές συμβάν, ενός ατυχήματος με άμαξα κι ενός μικρότερου..

Προσωπικά και μετά την άρνηση των αρμοδίων, να αφαιρεθούν αυτές οι φωτογραφίες που αποτελεί παρατήρηση και κακή κριτική προς την εφημερίδα, ανθρώπων του ιππικού τομέα από όλη την Ελλάδα...εκφράζω απλά τη θλίψη όλων.

Τι σημαίνει είναι ένα συμβάν που έγινε; 

Να αξιολογηθεί σύμφωνα, με τη μορφή και τον σκοπό της εκδήλωσης, δεν γίνεται; 

Να σεβαστούν τους ανθρώπους που εμπλέκονται;

Ποιο σκοπό ακριβώς εξυπηρετεί ο υπεύθυνος ή οι υπεύθυνοι;

Ας είναι καλά κι ας συνεχίζουν, με αυτόν τον τρόπο που τους εκφράζει.

Άλλωστε είναι διαφορετικά τα κριτήρια....όπως μου είπαν οι δυο παλαίμαχοι του αθηναϊκού τύπου..

Υ.Σ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΠΡΟΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΠΗΓΗ, ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ.

92η Ιππική Έκθεση, στον απόηχο..

 

Στον απόηχο της 92ης Ιππικής Έκθεσης.

Την Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2026, έκλεισε η αυλαία του εν λόγω ιστορικού θεσμού.

Ο απόηχος αφήνει μια αύρα αισιοδοξίας από τους συμμετέχοντες, προς τους διοργανωτές , προς την Ανδραβίδα. Τα μηνύματα και τα τηλεφωνήματα, συνεχίζονται και σήμερα. Σχόλια όμορφα, θετικά και εμψυχωτικά.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ 

Ως δημότης της Ανδραβίδας και μέλος της Οργανωτικής Επιτροπής, καθώς και ως άνθρωπος που ζω από την ώρα που γεννήθηκα την Έκθεση, καθόσον ο πατέρας μου ,είχε άλογα, εκφράζω τις ολόψυχες ευχαριστίες μου, σε όλους τους ιπποεκτροφείς,ιπποπαραγωγούς, αναβάτες,αμαζόνες, που με τη συμμετοχή τους, έβαλαν μια πολύ σημαντική νότα, στη φετινή έκθεση. Τη νότα των 84 εγγραφών ίππων και περί των 140 στον χώρο. Πολλές ευχαριστίες και στους φίλους, γνωστούς, φιλίππους, που ήρθαν ως θεατές.

Επίσης εκφράζω τις ειλικρινείς ευχαριστίες μου, σε όλα τα πρόσωπα με τα οποία συνεργαστήκαμε για να φέρουμε εις πέρας, αυτή τη δράση με τις ιδιαίτερες δυσκολίες, λόγω έμψυχου υλικού. Είναι δύσκολο για όποιον ασχολείται με δραστηριότητες στα χαρτιά ή στον υπολογιστή, να κατανοήσει τις απαιτήσεις της Ιππικής Έκθεσης.

Συγκεκριμένα , θερμές ευχαριστίες στον Δήμαρχο κ.Ιωάννη Λέντζα, για την εμπιστοσύνη ακόμη μια φορά , καθώς και σε όλους τους αρμοδίους της Δημοτικής Αρχής. 

Στον πρόεδρο της Οργανωτικής Επιτροπής - Αντιδήμαρχο κ. Γιάννη Γυφτοχρήστο , Αντιπρόεδρο - Αντιδήμαρχο κ. Κωνσταντίνο Χαντζή, στον δημοτικό σύμβουλο κ. Γιάννη Βαρβαρέσο, στο μέλος της δημοτικής κοινότητας κ. Γεώργιο Λάγαρη,στον κ. Διονύσιο Κονταλή και κ. Χάρη Γεωργιόπουλο από τους Ιππικούς Φορείς της πόλης, για την άψογη συνεργασία.

Εγκάρδιες ευχαριστίες στην Ελλανόδικη Επιτροπή, με αρχή από τον βράχο, των πενήντα χρόνων που τιμά την πόλη μας, Καθ. Παν. κ. Ιωάννη Μενεγάτο, την Κτηνίατρο του τόπου κ. Λήδα Οικονομοπούλου, τον μέχρι πρότινος Κτηνίατρό μας, κ. Γεώργιο Χατζηπανταζή,καθώς και τα υπόλοιπα μέλη κ. Κούτρα Ιωάννα, κ. Μπουκουβάλα Αθανάσιο, κ. Γούγουλα Θεόδωρο.

Ολόψυχες ευχαριστίες επίσης, σε όλους που βοήθησαν με τον δικό τους τρόπο, ως χορηγοί, εθελοντές , τους τεχνικούς του ήχου, τους αρμοδίους για τον ηλεκτρισμό καλ.

Εννοείται, ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Ερυθρό Σταυρό, στην Εταιρεία Ιδιωτικής Ασφάλειας , καθώς και στα αρμόδια όργανα Προστασίας του Πολίτη.

Εκτός από τα προαναφερόμενα πρόσωπα, ευχαριστώ θερμά και ειλικρινά, την ομάδα των υπαλλήλων του Δήμου μας, που για ακόμη μια φορά έδωσε τον καλύτερο εαυτό της, με εργασία ωρών στα γραφειοκρατικό - γραμματειακό μέρος, με αρχή την κ. Ιωάννα Καλφιώτη που ασχολείται χρόνια με την Ιππική Έκθεση.

Ακόμη είναι, η κ. Έλενα Λεμποτέση, η κ. Μαρία Δημάκη, η κ.Κωνσταντίνα Σινάνου, η κ. Μαίρη Σκαλτσά, η κ. Ζωή Τσουραπά,, η κ. Γεωργία Ρουφικτού , καθώς και ο κ. Βασίλειος Τσάκος.

Ευχαριστώ ολόψυχα την Γιώτα, για την άψογη συνεργασία, η οποία ανταποκρίθηκε άψογα σε ένα νέο για την ίδια αντικείμενο.

Πολλα ευχαριστώ, στην Αμαλία από το γραφείο του κ.Δήμαρχου, για μια ακόμη άψογη συνεργασία.

Όμως θα ήταν παράλειψη, να μην εκφράσω (εκφράσουμε), τα θερμά ευχαριστήρια στην Αναστασία Καπατσούλια, για την αμέριστη βοήθεια στην προετοιμασία της εκδήλωσης. Ένα πρόσωπο του εθελοντικού τομέα που ασχολείται εδώ και χρόνια με το αντικείμενο, αλλά για λόγους ανωτέρας βίας ,δεν ήταν μαζί μας στην Έκθεση.

ΣΧΟΛΙΑ

Επί κακοήθους πολέμου, που παρατηρείται κάθε χρόνο, πριν από την Έκθεση και για τη διασπορά ψευδών ειδήσεων (αποτελεί αδίκημα), δεν θα μακρηγορήσω. Θα αναφέρω δημόσια όμως, ότι υπάρχουν ντοκουμέντα για όλα...

Δικαίωμα έχει να μιλά και να κρίνει, όποιος εργάζεται, όποιος τρέχει, όποιος προσφέρει έμπρακτα..Οι ήρωες του διαδικτύου, του κινητού και του πληκτρολογίου, αποτελούν είδος που κούρασε την κοινωνία. Με λίγη αυτοκριτική, όλοι γινόμαστε καλύτεροι.

Επίσης, η ιστορία δεν πρέπει να εμπλέκεται στα προσωπικά μας αυτοδιοικητικά μίση ή διαφορές. 

Είναι κρίμα, να έχουμε φτάσει σε μια ώριμη ηλικία...αλλά να επικρατεί η ανωριμότητα, η ασέβεια προς τον τόπο, τους θεσμούς, τους προγόνους. Να επιδιώκουμε την διατράνωση του εγώ και να μην αντιλαμβανόμαστε ότι με το εμείς, θα πάει ο τόπος μπροστά.

Ξεκινώντας, μια πορεία δουλειάς για την επόμενη Έκθεση, εύχομαι σε όλους και του χρόνου με υγεία και καλή διάθεση.
 

Υ.Σ Κάποιες φωτογραφίες, ανήκουν στην ανάρτηση του Δήμου.