Παναγίτσα Αρκαδίας

Στη διαδρομή μας, από την Ηλεία μέσω των ορεινών, εντυπωσιαστήκαμε από το κάλλος της φύσης που αγκαλιάζει το χωριό Παναγίτσα Αρκαδίας. Λίγο πριν την είσοδο στο χωριό, συστάδες ανθισμένων δέντρων και η πανέμορφη εκκλησιά, αποτελούν το πρώτο καλοσώρισμα.

Στα δεξιά μας, διαγράφεται η υδάτινη διαδρομή ενός ποταμού (όχι τόσο μεγάλου, τουλάχιστον σ' εκείνο το σημείο).

Ταυτόχρονα το βλέμμα μας, εστίασε σ' ένα περιποιημένο χώρο - πλάτωμα, όπου κάτι σαν μεγάλη στέρνα φαντάζει. Δεν γινόταν να μην κατεβούμε..

Ένας πεντακάθαρος χώρος, με παγκάκια (ίσως καινούρια ή τόσο καλοδιατηρημένα), με κάδους απορριμμάτων, με την ελληνική σημαία να κυματίζει και το υδάτινο στοιχείο τόσο μα τόσο εμφανές και όμορφο. Μια βρυσούλα, όπου το νερό έμοιαζε να έρχεται από το βουνό, και αυτό που μας έμοιαζε με τάφρο ή στέρνα (όχι συνηθισμένη..) ή κάτι τεχνητό....γεμάτο από υδρόβια φυτά. Παρατηρώντας εις βάθος, διαπιστώσαμε ότι το νερό ανάβλυζε.

Δέντρα φυτεμένα, με αυτόματο πότισμα, όλα τα στοιχεία δείχνουν , τη φροντίδα θα έπρεπε να είχαν χωριά και πόλεις.

Εννοείται ότι προχωρήσαμε λιγάκι, και θαυμάσαμε το ποτάμι όπου μέσα από τα ανθισμένα δέντρα και αγριολούλουδα, μοιάζει σαν κάτι παραμυθένιο...κι ο νους των ενηλίκων τρέχει στους μύθους των παιδικών χρόνων.

Λίγες εικόνες και τα τιτιβίσματα - κελαδητά των πουλιών, αρκούν για να αδειάσει ο νους από την ψυχική φθορά των ανθρώπινων καταστάσεων...

Πόση άνοιξη!!μας χαρίζει ο Δημιουργός ή όπως το ονομάζει ο καθένας.Πόση!!σε τούτους τους καιρούς, που ο τεχνητός παράδεισος έχει καταδυναστεύει τον κόσμο..

Μακάριοι όσοι, νιώθουν να λουλουδιάζει και ο συναισθηματικός τους ορίζοντας, λαμβάνοντας τη χαρά από τη φύση.

Η Παναγίτσα λοιπόν, σίγουρα είναι ένα πανέμορφο μέρος, ένα χωριό της συλλογής της αρκαδικής γης. Σύμφωνα με τις πηγές , είναι χτισμένο σε υψόμετρο όπου είναι χτισμένο,  550 μέτρων. Σύμφωνα με το πρόγραμμα του Καλλικράτη, υπάγεται στον δήμο Τριπόλεως.

 

Για την Παναγίτσα, υπάρχουν αναφορές στα συγγράμματα του Παυσανία από το 176 μ.χ, όπου αναφέρεται με το αρχαίο όνομα Ρεύνος  στον οποίο πηγάζει ο Τράγος ποταμός.

Μέχρι και το 1927, το χωριό έφερε την ονομασία Γκιούσι. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας αποτελούσε αγροτική εγκατάσταση μουσουλμάνων, στους οποίους οφείλεται και η παλαιότερη ονομασία του. Ως πρώτοι κάτοικοι του σύγχρονου οικισμού, αναφέρονται αγρότες από τη Νυμφασία, οι οποίοι είχαν αναλάβει την καλλιέργεια εκτάσεων που ανήκαν στη Μονή Κερνίτσης.

Με έναυσμα το φυσικό κάλλος, την περιοχή που ξεκινά μετά το κεφαλόβρυσο του χωριού - πηγή του ποταμού Τράγου, την ονόμασαν Αρκαδικά Τέμπη.

ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ, όπως ακριβώς αναγράφεται το απόσπασμα στην 

πηγή: www.naturagraeca.com 

Ο Τράγος γεννιέται κοντά στη Μονή Παναγίας Κερνίτσης στη Νυμφασία της Αρκαδίας, στους βόρειους πρόποδες του Μαίναλου. Από εκεί η κοίτη συνεχίζει προς τα βόρεια, περνάει δίπλα από την Καμένιτσα και φτάνει μέχρι την Παναγίτσα. Από εδώ ξεκινάει ο κύριος ρους του ποταμού, καθώς πηγές και ρυάκια από τα γύρω βουνά πλουτίζουν τα νερά του. Το ποτάμι περνάει μέσα από τον κάμπο του Δάρα (Νταρέικου κάμπου), όπου συναντάει τον ξηροπόταμο της Κώμης, μετά συνεχίζει προς τα δυτικά μέσα από τα στενά με την περίεργη ονομασία «Στον πόλεμο» και λίγο μετά τα Παγκραταίικα Καλύβια, στα νότια της Αχαΐας, ενώνεται με τον ποταμό Λάδωνα. Το μήκος του ποταμού φτάνει τα 25 χλμ. και από την Παναγίτσα μέχρι και τον Λάδωνα διατηρεί τα νερά του, όλο τον χρόνο. Στα βόρεια του ποταμού υψώνεται ο Φαλκός που αποτελεί τμήμα του όρους Σαϊτάς. Ένας μύθος λέει ότι το ποτάμι χρωστάει το όνομα του στον Πάνα που έκοψε αγριοκάλαμα στις όχθες του για να φτιάξει την σύριγγα του. Μια ακόμα αρχαία ονομασία του ποταμού είναι Ρεύνος. Η περιοχή που κινείται ο ποταμός συνδέεται με το αρχαίο «Πεδίο των Νάσων» (Νάσοι σημαίνει Νήσοι) που βρισκόταν σε ακμή στα προελληνικά χρόνια και φαίνεται ότι στους σημερινούς κάμπους απλωνότανε μια λίμνη που γύρω της είχε πελασγικούς οικισμούς. Ο Παυσανίας αναφέρει για την περιοχή: «..στην πεδιάδα των Καφυών έχει κατασκευαστεί χωμάτινο φράγμα... στο εσωτερικό του φράγματος περνάει νερό, τόσο πολύ ώστε να σχηματίζει ποταμό, κατερχόμενο δε σε γήινο βάραθρο, αναφαίνεται πάλι κοντά στις λεγόμενες Νάσους. Απ’ εκεί σχηματίζει αστείρευτο ποτάμι, τον Τράγο...».

Στην Τουρκοκρατία η ονομασία του ποταμού ήταν Μπαλτσάκος, όπου διατηρείται και σήμερα.

Ελπίζουμε σε κάποιο επόμενο ταξίδι, να δούμε τις εκκλησίες και την πλατεία του χωριού.

Συγχαρητήρια στον ή στους αρμοδίους, για την περιποίηση του χώρου, όπου ανήκουν οι φωτογραφίες.

'Ελλάδα μάνα μας γλυκιά',μια Μουσικοχορευτική Παράσταση.

Ελλάδα μάνα μας γλυκιά" 

ήταν η Μουσικοχορευτική Παράσταση,που είχαμε την τύχη, να παρακολουθήσουμε χθες ,στο Πολεμικό Μουσείο.

Μια εκδήλωση ,αφιέρωμα στην Ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα.

Μια άρτια οργάνωση, για την ακρίβεια συνδιοργάνωση του ΟΜΙΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ UNESCO ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΚΑΙ ΝΗΣΩΝ ΚΑΙ INTERNATIONAL ACTION ART ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΑΣΤΙΔΑΣ ΡΟΔΟΥ "ΚΑΜΑΡΙ".

Έγινε αναφορά στην Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκα και η λήξη ήταν με τον Εθνικό Ύμνο.

Με την ευκαιρία αυτή , πραγματοποιήθηκε έκθεση ζωγραφικής-σχετική με το θέμα- πλήθους καλλιτεχνών.

Αξίζουν ειλικρινά συγχαρητήρια σε όλους, για την παρουσίαση,τους χαιρετισμούς το τραγούδι, τη μουσική, τον χορό.

Συγχαρητήρια και για το στίχο, κάποιων ακουσμάτων που είχαν γράψει άνθρωποι που ήταν εκεί.

Εντυπωσιάστηκα, από τον σεβασμό στον πολιτισμό και στην παράδοση, που χαρακτήριζε τα πρόσωπα του ως άνω Πολιτιστικού Συλλόγου.Χόρεψαν χορούς, απ' όλα τα Δωδεκάνησα.

Είχαμε τη χαρά να συνομιλήσουμε με τη δασκάλα των εθνικών χορών κ.Κυριαζή Κυριακούλα, η οποία παρουσίασε μπάλο με τον νεαρό γιο της και μάγεψαν το κοινό. 

Μια γλυκύτατη και ευγενέστατη γυναίκα, αυτοδίδακτη,μέσα από την εμπειρία, των όσων έβλεπε και άκουγε από τους προγόνους της.

Υ.Σ Κάνω ιδιαίτερη αναφορά στο χορευτικό του εν λόγω Συλλόγου, καθόσον στην εποχή μας,πλέον είναι σχεδόν αμέτρητα τα χορευτικά - όπως λέμε- σε λίγα ομως παρατηρούμε τον σεβασμό αυτού που εκπροσωπούν καθώς και την αληθινή αγάπη η οποία γραφει ιστορία στη σκηνή, με την ψυχή χορευτών και χορευτριών.

,,