Στιγμιότυπα από ταξίδι, ενός 24ώρου στη γενέτειρα.
Με γεμάτο υποχρεώσεις και δράσεις πρόγραμμα, πρόσφατα ταξιδέψαμε για την Ανδραβίδα, καθόσον είχαμε άμεση εμπλοκή στην ετήσια εκδήλωση του Ομίλου Φιλίππων Ανδραβίδας " Ο Σπάρτακος".
Πήραμε την πορεία από τα ορεινά, διότι οι νταλίκες και η κίνηση προς την εθνική οδό, ήταν απελπιστική. Ταξιδεύοντας από την ορεινή Αρκαδία και Ηλεία, η φύση και η δυνατότητα για στάσεις , δημιουργεί μια άλλη αίσθηση στον οδηγό. Ακόμη και οι στροφές, φαντάζουν ως κάτι πιο εύκολο απ΄ την κίνηση των πολλών τροχοφόρων.
Κάθε εποχή, ο ουρανός, τα βουνά, τα χωριά, οι κήποι, τα λιβάδια, τα ποτάμια, έχουν μια διαφορετική θέα. Ανεκτίμητα δώρα, που όμως οι περισσότεροι τα έχουμε απαξιώσει μπροστά στους τεχνητούς , ψεύτικους ,λαμπερούς (δυστυχώς) παράδεισους.Τα σύννεφα παρουσιάζουν μια απίστευτα πλούσια ποικιλία από σχήματα κι όταν βραδιάζει,εκείνοι οι χρωματισμοί που τυλίγουν τον ορίζοντα, θαρρεί κανείς πως είναι έργα, όλων των ζωγράφων μέσα στους αιώνες. Όσο για τα δέντρα;Αυτή την εποχή γυμνά, στολισμένα από τις φωλιές και τα γεράκια, με τα αετόπουλα τα οποία έστεκαν καμαρωτά, σε όλη τη διαδρομή. Κάποια πετούσαν κιόλας και σε εκείνο το άνοιγμα των φτερών τους, σκεφτόμουν με πόση σοφία πλάστηκαν.
Κάπως έτσι συμπληρώνονται σχεδόν καθημερινά οι "Σκόρπιες Σκέψεις"..
Όσο για τα χωριά; Η ατμόσφαιρα μεθυστική από τις ξυλόσομπες και τα τζάκια, μαζί με τα κοψίδια .. Οι κήποι, στην αναμονή της άνοιξης, γεμάτοι μανουσάκια.
Οι πλαγιές, Θεέ μου!!ντυμένες με μοβ ίριδες, κόκκινες και φούξια ανεμώνες. Ενίοτε και οι άγριες ορχιδέες. Όσο για τα τις καμμένες περιοχές, εκεί κι αν δεν παρουσιάζεται το μεγαλείο του Πλάστη. Έχουν πρασινίσει, κόντρα στο μαύρο των κορμών, που σιγά σιγά τους αγκαλιάζουν οι κισσοί.
Τα ποτάμια στην Αρκαδία και στην Ηλεία, είναι γεμάτα .Ακόμη κι απ' τα βράχια τρέχουν νερά, κάτι που είχαμε να το δούμε αρκετό καιρό.
Εκτός από τα πουλιά, τα κοπάδια ήταν η επόμενη γραφική εικόνα...τα κοπάδια που θέλουν να ξεκάνουν..
Μπαίνοντας στην Ηλεία , η στάση στη Λαμπεία για φαγητό στην Άτζελα ,μια ευγενέστατη κυρία από τη Ρουμανία (χρόνια στο χωριό) αποτελεί μια αγαπημένη συνήθεια. Οι γεύσεις απόλυτα σπιτικές, η ξυλόσομπα παραπέμπει σ' εκείνα τα ήρεμα χρόνια και η κουβέντα εφ΄όλης της ύλης εξαιρετική.
Το δάσος της Φολόης στη συνέχεια, είναι ο ανεκτίμητος πλούτος ανάσας, για όλη την περιοχή. Προχωράμε και στο βάθος δεξιά, η λίμνη στο φράγμα του Πηνειού, φαντάζει σαν ένα εξωτικό τοπίο.
Φεύγοντας από την κύρια ορεινή ζώνη, φθάνουμε έξω από το Χάβαρι, στο σημείο που ονομάζεται Χαβαρόβρυση . Στη δεξιά πλευρά, ένα μνημείο γεννά την απορία για το τι συνέβηκε εκεί.. Και τότε ο περαστικός, συναντιέται με μια από τις δυσκολότερες σελίδες της ιστορίας. Εκεί, την 22 Οκτωβρίου 1947 - στη Μεταπολεμική Ηλεία- έχασαν τη ζωή τους οι 33 άνδρες του αποσπάσματος του Ανθυπολοχαγού Παπανικολοπούλου.
Στην απέναντι πλευρά , στη βρύση- η γη φοράει τα πλουμιστά της κι ας είναι χειμώνας, αφού όλες οι αποχρώσεις της ανεμώνας, φύονται εκεί..
Σε λίγη ώρα φθάνουμε στην Ανδραβίδα , όπου βρίσκεται ο προορισμός μας. 
Η καρδιά της γενέτειρας αυτή την εποχή, χτυπά σε ρυθμούς καρναβαλιού και στην αναμονή για τη Νυχτερινή Ποδαράτη. Η Ομάδα που έχει αναλάβει το δρώμενο - εδώ και χρόνια- στόλισε το χωριό
και ετοιμάζεται.
Μια βόλτα στην αγορά και λίγη κουβεντούλα με αγαπημένες φίλες , μια βόλτα στην πλατεία όπου η ατμόσφαιρα με την εικόνα της Αγια Σοφιάς μας ταξιδεύουν στο Μεσαίωνα, μοιάζουν με πηγές ονείρων.
Τα κοτσυφάκια που έρχονται στο μπαλκόνι κάθε πρωί , αλλά και το γατάκι που σκαρφαλώνει την κληματαριά για να μας επισκεφθεί, για να παίξει, για να κάνει σκανταλιές, έρχονται και συμπληρώνουν τις εστίες ξεκούρασης, χαρά κι ελπίδας.
Γνωρίζοντας πως αρκετοί , όσους από εμάς αγαπάμε τη φύση, μας ειρωνεύονται, γελούν..
Εύχομαι..
μακάρι να έμεναν οι άνθρωποι εραστές της φύσης κι όχι του χρήματος, να έμεναν θαυμαστές του περιβάλλοντος κι όχι των ψεύτικων παράδεισων της εποχής.
Να έμεναν λάτρεις του τόπου μας, αυτής της υπέροχης και πολύπαθης πατρίδας.
Με σεβασμό κι αγάπη
Σοφία Δ. Αγραπίδη
