Ταξιδεύοντας στην Αθήνα της δεκαετίας του '50.

 Μια ιστορική αναδρομή με επίκεντρο το κλίμα της Αθήνας κατά τη δεκαετία του '50. Οι πληροφορίες που ακολουθούν προέρχονται από προσωπικές σημειώσεις που κρατούσα μικρή όταν οι θείοι μου περιέγραφαν καταστάσεις που μου κέντριζαν το ενδιαφέρον, καθώς επίσης από βιβλία του Γιάννη Καιροφύλα.

 Το καλοκαίρι οι Αθηναίοι συνήθιζαν όλοι μαζί να εξορμούν ψάχνοντας τη δροσιά. Είχαν κοινά χαρακτηριστικά οι διακοπές τους...τα πάρκα, τις πλατείες ακόμη και τα πεζοδρόμια που ενώ την ημέρα έκαιγαν απ' τον ήλιο, ερχόταν το βραδάκι με ένα μόνιμο δροσερό αεράκι. Έτσι μόλις έπεφτε ο ήλιος, σχεδόν όλοι με γέλια και αστεία ξεχύνονταν στο Ζάππειο, στην πλατεία Συντάγματος, στο Πεδίον του Άρεως, στον κήπο του Μουσείου και φυσικά στις γειτονιές όπου υπήρχαν μικρότερα πάρκα και γραφικές πλατείες. Υπήρχαν πολλά αναψυκτήρια και ζαχαροπλαστεία που γέμιζαν τα βράδια. Προσωπικά θυμάμαι ακόμα και αργότερα γύρω στο 1980 που η μεγαλύτερη θεία όταν ερχόμαστε καλοκαίρι στην Αθήνα μας πήγαινε στο βουναλάκι της Γκύζη και στο Ζάππειο.Επανερχόμενη περίπου στο 1956 αναφέρω πάντα σύμφωνα με τις πηγές, η έξοδος των Αθηναίων απαιτούσε παγωτό, αναψυκτικό ή πασατέμπο.

Οι συζητήσεις ανάμεσα στις παρέες των μεγάλων ατελείωτες με τους άνδρες επί πολιτικών θεμάτων και τις γυναίκες επί άλλων θεμάτων σχετικά με τα παιδιά τους, τη γειτονιά και άλλα. Οι νέοι τηρούσαν τους περιπάτους ...όπου είχαν τη δυνατότητα να θαυμάσουν τα κορίτσια και το αντίστροφο. Ο ερωτισμός πάντα ήταν στη φύση μας απλά τα κοινωνικά κλισέ διαφοροποιούν τον τρόπο με τον οποίο εκδηλώνεται.

Ένα θέμα που συζητούνταν απ' όλες τις ηλικίες , ήταν η μόδα καθώς και οι καλλιτεχνικές ειδήσεις.
Τα ανέκδοτα και τα αστεία κρατούσαν ζωντανή την ατμόσφαιρα καθώς φυσικά και η λεγόμενη κοινωνική κριτική....
Οι παρέες κυριολεκτικά ξημερώνονταν στις καρέκλες σε μικρές και μεγάλες γειτονιές αφού η βραδινή δροσιά έκανε το κλίμα ιδανικό.

 Έως τότε στα προάστια οι κάτοικοι της πόλης είχαν τα εξοχικά τους. Τώρα το σκηνικό άλλαζε και για να αποφύγουν τα ακριβά ενοίκια του κέντρου, πήγαιναν για μόνιμη κατοικία εκεί όπου γλύτωναν χρήματα αλλά και απολάμβαναν το ωραιότατο κλίμα.

Σίγουρα είμαστε υπέρ της προόδου και της εξέλιξης....όμως πιστεύω ότι η σημερινή εξέλιξη γενικά έχει και αρνητικά σημεία.!!

Τσε Γκεβάρα.«Αξίζει, φίλε μου, να υπάρχεις για ένα όνειρο, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει.»

Είμαι σίγουρη πως αρκετοί γνωστοί μου θα παραξενευτούν που κάνω αυτή την περιληπτική αναφορά στον Τσε Γκεβάρα. Συνηθίζω να μελετάω τις θεωρίες και τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων, κρατώντας αυτά που θεωρώ πως μου ταιριάζουν. Έτσι από μικρή σημείωσα πως με αυτόν τον πασίγνωστο επαναστάτη μας συνδέουν η ανθρωπιστική και η εθελοντική γραμμή καθώς επίσης και η λογοτεχνική -ποιητική αγάπη. Όσο για το θέμα της θρησκείας, προτιμώ τους άθεους με τα χριστιανικά έργα και πράξεις προς τους συνανθρώπους τους, παρά τους χριστιανούς στα λόγια...χωρίς καμιά επιβεβαίωση με πράξεις. Έτσι κρατώ την ακλόνητη πίστη  μου και σ' αυτό βοήθησε το γεγονός πως οι γονείς μου με μεγάλωσαν δίχως ίχνος φανατισμού, και προχωρώ όσο μπορώ θαυμάζοντας κάποιους ανθρώπους για το μεγαλείο που άφησαν.
Στις 14 Ιουνίου του 1928 ή νωρίτερα από τις  14 Μαΐου του ίδιου έτους κατά τον Τζον Λι Άντερσον, στο Ροσάριο της Αργεντινής γεννήθηκε ένα μωρό με μεγάλα εκφραστικά μάτια, ήταν ο Ερνέστο Γκεβάρα ντε λα Σέρνα, που έμεινε γνωστός στην ιστορία ως Τσε Γκεβάρα.
Χαρακτηρίστηκε ως διαχρονικό σύμβολο της επαναστατικής δράσης. Ήταν ιατρός και υπήρξε ένας από τους ηγέτες της επανάστασης στην Κούβα όπου αργότερα έγινε υπουργός της κυβέρνησης του Κάστρο. Το 1965 αποχώρησε από την Κούβα με σκοπό την οργάνωση νέων επαναστατικών κινημάτων στο Κονγκό και στην Βολιβία, όπου δολοφονήθηκε.


Κομμουνιστής, Μαρξιστής -Λενινιστής επαναστάτης, συμμετείχε στο κίνημα της 26η Ιουλίου που πέτυχε την ανατροπή του δικτατορικού καθεστώτος του Φουλχένσιο Μπατίστα στην Κούβα.
Ανάπτυξε θεωρίες επί της στρατηγικής και την τακτική του μοντέρνου ανταρτοπόλεμου προσπαθώντας να εφαρμόσει τις θεωρίες στην πράξη.Η οικογένειά του με ολιγαρχική καταγωγή δεν περιφρονούσε τους ανθρώπους των χαμηλότερων κοινωνικών στρωμάτων, γι αυτό και άλλοι πολίτες "υψηλής" καταγωγής , τους κατηγορούσαν. Η μητέρα του υπήρξε φανατική καθολική αλλά αργότερα στράφηκε στην αριστερά.Αυτό το θεωρώ σημαντικό σημείο... ο φανατισμός σε έναν τομέα συνήθως τους σκεπτόμενους ανθρώπους τους οδηγεί σε αντίθετη φορά και είναι απόλυτα δικαιολογημένο. Ο μικρός Τσε έπασχε από άσθμα όπως διαπιστώθηκε όταν ήταν δύο χρονών. Το αντιμετώπιζε κάνοντας αθλητισμό αλλά συχνά παρουσίαζε επιπλοκές. Έκανε παρέα με παιδιά από διάφορα κοινωνικά στρώματα και ήταν ιδιαίτερα κοινωνικός ενώ παράλληλα είχε στοιχεία εσωστρέφειας.


Από πολύ νωρίς παρουσίασε ενδιαφέρον για τη λογοτεχνία και κυρίως για την ποίηση, μελετώντας το έργο του Πάμπλο Νερούδα. Ο ίδιος σ' όλη τη διάρκεια της ζωής του έγραφε ποιήματα και τα λογοτεχνικά του ενδιαφέροντα στρέφονταν στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία, στην ευρωπαϊκή λογοτεχνία αλλά και σε κλασικά έργα. Πέρασε από διάφορα στάδια σπουδών και τελικά ασχολήθηκε με την ιατρική, επηρεασμένος από τη δική του κατάσταση σχετικά με το άσθμα αλλά και από την κατάσταση της γιαγιάς του, που φρόντισε τις τελευταίες ημέρες της ζωής του. Η δράση του ως φοιτητής ήταν πολύ δραστήρια όσον αφορά τη συμμετοχή του σε παράνομες αριστερές οργανώσεις. Εκτός του ενδιαφέροντος για την πολιτική, ανέπτυξε τον τομέα της ανθρωπιστικής διάθεση για να βοηθήσει τους λαούς της Λατινικής Αμερικής που υπέφεραν από φτώχεια και ασθένειες. Πρόσφερε αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες του στο λεπροκομείο στο Περού αλλά και σε άλλες περιοχές. Τον χαρακτήριζαν η θέληση για κοινωνική προσφορά καθώς επίσης και η διάθεση να γνωρίζει άλλες χώρες.


Σχετικά με την Κούβα...ήταν πεπεισμένος πως ο Κάστρο είχε τα προσόντα για να γίνει ένας ξεχωριστός ηγέτης της  κουβανικής επανάστασης γι'αυτό και συμμετείχε στο κίνημα της 26 ης Ιουλίου.. Αρχικά συμφώνησε ως γιατρός να συνοδεύσει την εκπαίδευση των ανταρτών, όμως δεν άργησε να λάβει κανονικά μέρος σαν εκπαιδευτής τους. Ως αποφασιστικός χαρακτήρας γεμάτος ικανότητες κέρδισε την εμπιστοσύνη των ανταρτών και ανέβηκε στην ιεραρχία τους (Κομαντάτε).
Η δράση του ως ηγέτης των ανταρτών είχε επιτυχίες αλλά και δυσκολίες έως αποτυχίες.
Ως πολιτικός άρχισε να πραγματοποιεί σημαντικές αλλαγές, όπως την καθιέρωση  δωρεάν συστήματος υγείας, ένα εκπαιδευτικό σύστημα που εξασφάλιζε και στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα (μέχρι τότε κυρίως αναλφάβητα) σχολική μόρφωση. Η δράση του είναι πολύ μεγάλη και δε γίνεται να αναφερθώ σ' αυτό το περιληπτικό αφιέρωμα.



Στις 9 Οκτωβρίου του 1967 και ημέρα Κυριακή, ο μεγάλος επαναστάτης έπεφτε νεκρός από τις σφαίρες του βολιβιανού στρατού, σε ηλικία μόλις 39 χρονών. Αποτέλεσε σύμβολο των επαναστατών όλου του κόσμου.


Κατά τις πηγές κάποιοι στρατιώτες του υποστηρίζουν πως τις τελευταίες του στιγμές είπε: «Μη με πυροβολείτε. Είμαι ο Τσε Γκεβάρα και αξίζω περισσότερο ζωντανός παρά νεκρός», άλλοι λένε πως ο Τσε φώναξε: «Μη με πυροβολείτε. Είμαι ο Τσε Γκεβάρα και απέτυχα». Επίσης αναφέρονται και τα εξής:  Όταν αντιλήφθηκε τι επρόκειτο να συμβεί, φώναξε:«Πυροβολήστε με δειλοί. Θα σκοτώσετε μόνο έναν άνθρωπο, όχι τις ιδέες μου». Συνολικά 9 σφαίρες "τρύπησαν" τον Τσε, στο θώρακα και το στήθος.

Δεν κρίνω το έργο του και δεν αποτελεί αυτό το αφιέρωμα κανενός είδους προτροπή σε κάτι.
Οι φωτογραφίες είναι του διαδικτύου.

 Κλείνω με δυο στροφές από το χαρακτηριστικό τραγούδι...

 .....

Σα θρύλος γύρω καλπάζεις,
σαν ευχή και σαν κατάρα,
στα στενά της Σάντα Κλάρα
τ' όνειρό σου δοκιμάζεις.

Εδώ θα μείνει για πάντα
το ζεστό το πέρασμά σου,
φωτιά που ανάβει η ματιά σου,
commandante Τσε Γκεβάρα.

Το καλοκαίρι το μορτάκι - Κώστας Σμοκοβίτης

Καλωσόρισμα στον Ιούνιο, το θεριστή ή τον αλωνάρη, τον κερασάρη.

Το καλοκαίρι ξεκινά επίσημα με τον ερχομό του Ιουνίου ή θεριστή ή αλωνάρη ή κερασάρη, ονομασίες σύμφωνα με τις εργασίες που γίνονται κατά την παραμονή του. Η κύρια ονομασία του όμως έχει τις ρίζες της στην Juno όπως ονομαζόταν στα λατινικά η θεά Ήρα. Υπάρχει και μια άλλη εκδοχή, η οποία θέλει την ονομασία να γεννήθηκε χάρη του πρώτου ύπατου της Ρώμης Λεύκιου Ιούνιου Βρούτου.Στις περιοχές της Ελλάδας υπάρχει άλλη μια ονομασία για τον Ιούνιο εκτός των προαναφερομένων, όπως: ορνιαστής στην Άνδρο, ρινιστής στην Πάρο, ριγανάς γιατί μαζεύουμε τη ρίγανη. Το σπουδαίο χαρακτηριστικό του Ιουνίου είναι ότι ωριμάζουν τα στάχυα και πραγματοποιείται ο θέρος, εξού και θεριστής.

 Σε παλιότερες περιοχές το θέρισμα γινόταν με το δρεπάνι και ήταν μια διαδικασία με μορφή ιεροτελεστίας. Οι άνθρωποι ήταν οργανωμένοι σε παρέες και θέριζαν τραγουδώντας και συζητώντας τα προβλήματα αλλά και τα σχέδιά τους. Σε κάποιες περιοχές τα τελευταία στάχυα τα άφηναν ως τύχη, τα έπλεκαν σε σχήμα σταυρού και τα έβαζαν στο εικονοστάσι, κάπου τα ονόμαζαν "γένια του νοικοκύρη" και αλλού "γένια του Θεού". Στις αρχές του 3ου δεκαήμερου παρατηρείται το θερινό ηλιοστάσιο λιοτρόπι.Στις 21 του μήνα ο Ήλιος φτάνει στο βορειότερο σημείο της εκλειπτικής και αρχίζει να κατέρχεται και πάλι προς τον ουράνιο ισημερινό.



Στις 24 του αναφερόμενου μήνα 

"ανάβουνε φωτιές στις γειτονιές, του Άη Γιάννη, αχ! πόσα τέτοια ξέρεις και μου λες;;"

έχουμε την γενέθλια εορτή του Αϊ Γιάννη του Πρόδρομου. Τ' Αϊ Γιαννιού του Λαμπαδάρη ή Ριγανά μια μέρα που η παραμονή της, είναι συνδεδεμένη με τα έθιμα για τα ριζικάρια, με το αμίλητο νερό και τις ανύπαντρες κοπέλες, τον Κλήδονα  τις φωτιές στις γειτονιές.Τα έθιμα της ημέρας οδηγούν στην εύρεση του παλικαριού για τις κοπέλες και γενικά στην εξέλιξη της τύχης, αφού υπάρχουν διάφοροι τρόποι μαντείας που μόνο εκείνη την ημέρα τηρούνται.

Το έθιμο του Κλήδονα απλώνει τις ρίζες του στα αρχαία χρόνια και η πρώτη του περιγραφή ανέρχεται στην εποχή του Βυζαντίου. Η λέξη Κλήδων αναφέρεται στον Όμηρο, όπου ονομαζόταν ο προγνωστικός ήχος.

Τον Ιούνιο ακόμη..οι άνθρωποι θερίζουν τα σιτάρια, τα κριθάρια, τα όσπρια, σανό, φυτεύονται διάφορα λαχανικά. Περιποιούνται τα αμπέλια "χαράκωμα", μεταφέρουν τις κυψέλες στο θυμάρι.Επίσης είναι η εποχή συγκομιδής της ντομάτας, της μελιτζάνας, πιπεριάς και πολλά άλλα. Ακόμη ο μήνας έχει πολλές γιορτές, όπως της Πεντηκοστής, των Αγίων Αποστόλων, Πέτρου και Παύλου.

Ακούγονται όμορφες οι παροιμίες που μεταδίδονται από γενιά σε γενιά για τον Ιούνιο.

"Από το θέρος ως τις ελιές δεν απολείπουν οι δουλειές".
"Τον Ιούνιο αφήνουν το δρεπάνι και σπέρνουν το ρεπάνι".
"Μάρτης έβρεχε, θεριστής τραγούδαγε".
"Θέρος, τρύγος, πόλεμος, στασιό δεν έχουν".
                                                                             
                                                                          

"Αρχές του θεριστή, του δρεπανιού μας η γιορτή".

"Το τραγούδι του θεριστή, η χαρά του Αλωνιστή".

"Ο Μάης θέλει το νερό κι ο θεριστής το ξίδι".

 "Μη σε γελάσει ο βάτραχος και το χελιδονάκι, αν δε λαλήσει ο τζίτζικας, δεν είν' καλοκαιράκι"
"

Τις πληροφορίες μου τις είχε δώσει η μητέρα μου και κατά καιρούς επιβεβαιώθηκαν από διάφορες πηγές. Εύχομαι σε όλους καλό μήνα με χρώματα της φύσης, ανάσα θετικών συναισθημάτων, ζέστη αγάπης, όνειρα πραγματοποιήσιμα και κυρίως αγαστές ανθρώπινες σχέσεις πάντα εις κόντρα των δύσκολων καιρών.

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!! ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Σ' ένα πηγάδι δροσερό βαθιά κοιμάται το νερό

σκύβει κορίτσι αμίλητο αγόρι ψάχνει αφίλητο

σκύβει κορίτσι αμίλητο αγόρι ψάχνει αφίλητο

 

Τον έκτο μήνα τον καλό, καράβι πάει γιαλό-γιαλό

νύχτα περνάει το Σούνιο, και φέρνει τον Ιούνιο

Τον έκτο μήνα τον καλό, καράβι πάει γιαλό-γιαλό

νύχτα περνάει το Σούνιο, και φέρνει τον Ιούνιο

 

Λάμπει στου χρόνου μια στιγμή τ' αεροσκέπαστο κορμί

πουκαμισάκι αέρινο, στα μάτια φως αστέρινο

πουκαμισάκι αέρινο, στα μάτια φως αστέρινο

 

Τον έκτο μήνα τον καλό, καράβι πάει γιαλό-γιαλό

νύχτα περνάει το Σούνιο, και φέρνει τον Ιούνιο

https://lyricstranslate.com

Πριγκηπέσσα -Σωκράτης Μάλαμας -Πρώτη εκτέλεση

Η μαγεία ΤΗΣ ΤΡΙΚΥΜΙΑ ξεκινάει από το εξώφυλλο.

 

Ένα νέο βιβλίο με χρώματα καλοκαιρινά στολίζει τη λίστα της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑΣ. Ο τίτλος σε συγκρατεί αρχικά ... καθόσον η τρικυμία ως φυσικό φαινόμενο αλλά και ως  μεταφορικός λόγος δεν κρύβει τόσα συναισθήματα, όσο αυτό το τόσο περιποιημένο βιβλίο. Διαβάζοντας την περίληψη αστραπιαία γεννιέται η επιθυμία της ανάγνωσής του. Σήμερα είπα να ξεκινήσω την εβδομάδα μου με μια επίσκεψη στον Εκδοτικό Οίκο ΩΚΕΑΝΟΣ. Η ΤΡΙΚΥΜΙΑ μου είναι μαζί μου και το διάβασμα προχωράει!!Ο συγγραφέας γενικά, αγγίζει την επιτυχία καταφέρνοντας να ξεκουράζει τον αναγνώστη.... αυτό επιτυγχάνεται όταν διαβάζοντάς του έχεις εισέλθει για τα καλά όπως λέμε, στην υπόθεση και ξεχνιέσαι απ' ότι σε απασχολεί .Όταν βέβαια δεν ακούς ούτε το τηλέφωνο....τότε η επιτυχία χτυπά το γλυκό παραθυράκι του συγγραφέα..

  Είναι τόσο έξυπνα γραμμένο αυτό το μυθιστόρημα!!Πολλά βιβλία είναι υπέροχα, αλλά κάποιες φορές έχουν κουραστικό και ακαταλαβίστικο πρόλογο. Η Ιουστίνη προλογίζει το νέο της λογοτεχνικό επίτευγμα με ύφος σαφές  και απόλυτα κατανοητό. Αυτό, προσωπικά το θεωρώ δείγμα σεβασμού προς τον αναγνώστη.


Στην ιστορία μας...που με αφήνει άγρυπνη απόψε ..ο Πέτρος και η Πολέτ σε κάνουν συνοδοιπόρο σε ότι τους συμβαίνει, αλλά και σ' αυτά που θα συμβούν στις επόμενες σελίδες...Ο τρόπος που ξετυλίγει ο συγγραφέας κάθε πτυχή της ιστορίας του, εκτός από το ταλέντο κρύβει και τον εσωτερικό του κόσμο. Πλούσιος συναισθηματικά χαρακτήρας, πλούσια συναισθήματα χορεύουν σε κάθε σελίδα του έργου του.

 

Οι κριτικές που έχουν γραφτεί για το βιβλίο, που σχεδόν μόλις γεννήθηκε είναι πολλές και εμπεριστατωμένες.

Επειδή δεν μου αρέσει όταν κάτι με εκφράζει να το ξαναγράφω με άλλα λόγια, σημειώνω αυτό το απόσπασμα από τα γραφόμενα της Δρ Παρασκευής Κοψιδά -Βρεττού "Με αφηγηματική μαεστρία και διεισδυτικές ψυχολογικές καταδύσεις, η συγγραφέας εγχαράσσει σε οριακά συμβάντα της οικογενειακής ζωής και του ιδιωτικού χώρου, τη σφραγίδα μιας συγκρουσιακής νομοτέλειας του έρωτα, στην οποία οι άνθρωποι παγιδεύονται, όπως στον ιστό ενός οδυνηρού μυστήριου, στην τρομερή ευθύνη της απέραντης μοναξιάς τους" . Δεν είναι εύκολο να βιώνεις όλες αυτές τις καταστάσεις μαζί με τους πρωταγωνιστές...όμως η συγγραφέας κατάφερε να μας χαρίσει αυτή τη δυνατότητα.

Τις καλύτερες ευχές Ιουστίνη μου για ταξίδια που  Η ΤΡΙΚΥΜΙΑ θα γίνεται γαλήνιο πέλαγος, όπως το δικό μας ΙΟΝΙΟ ΠΕΛΑΓΟΣ.

Η δική μου ΤΡΙΚΥΜΙΑ σε περιμένει με αγάπη να δεχτεί την υπογραφή σου!!

 

 

29 ΜΑΪΟΥ 1453 "Η Πόλις εάλω".

29 Μαΐου 1453, μια ακόμη θλιβερή ημέρα της ιστορίας μας. Όλες αυτές τις ημέρες που πολλοί από εμάς επηρεασμένοι από τις εθνομηδενιστικές θεωρίες...τείνουν να εξαφανίσουν. 

Το χρονικό διάστημα πριν την Άλωση της Πόλης, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ουσιαστικά υπήρχε ως όνομα. Είχε περιοριστεί γύρω από την Κωνσταντινούπολη και σε  κάποιες άλλες περιοχές, όπως ο Μυστράς. Για πολλούς λόγους η τεράστια δύναμη του παρελθόντος έσβηνε....η επικράτηση του φεουδαρχισμού, οι θρησκευτικές έριδες, οι σταυροφορίες, οι εμφύλιες διαμάχες..όλες οι καταστάσεις που δίνουν την ευκαιρία στους εχθρούς να πλησιάζουν στα σύνορα ενός τόπου, έτοιμοι για να τον κατασπαράξουν. Η λαίλαπα των Οθωμανών περίμενε στις πύλες του Βυζαντίου, το οποίο δεν είχε καμιά ελπίδα εκτός της καθολικής Ευρώπης που όμως δεν επιθυμούσαν οι κάτοικοι της Πόλης.

Ο εσωτερικός διχασμός ήταν ανεπτυγμένος με την ύπαρξη των "Ενωτικών" και "Ανθενωτικών". Ως ύστατη προσπάθεια ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος έστειλε πρεσβεία στο Πάπα Νικόλαο Ε' προκειμένου να ζητήσει βοήθεια. Ο Πάπας όμως έθεσε ως όρο, την Ένωση των Εκκλησιών....κάποια θέματα ταξιδεύουν αιώνες...

Ο Πάπας έστειλε τον καρδινάλιο Ισίδωρο και λειτούργησε στην Αγία Σοφία μαζί με τον αρχιεπίσκοπο Μυτιλήνης  Λεονάρδο. Ο λαός αντέδρασε έντονα και ξεχύθηκε έντονα...το σύνθημά τους ήταν "Την γαρ Λατίνων βοήθειαν ούτε την ένωσιν χρήζομεν. Απέστω αφ' ημών η των αζύμων λατρεία". Ήταν οφθαλμοφανέστατο το μίσος το οποίο δεν πήγαζε μόνο από δογματικούς λόγους, όπως πολλοί και σήμερα υποστηρίζουν. Ο λαός δεν έσβηνε από την ψυχή του και τη μνήμη του, τη βαρβαρότητα των Σταυροφόρων κατά την πρώτη Άλωση το 1204. Επίσης δεν συμφωνούσαν με τη Βενετία και τη Γένουα, που είχαν διεισδύσει οικονομικά με αποτέλεσμα την εξαθλίωση των κατοίκων της Αυτοκρατορίας καθώς επίσης και την καταπίεση που δεχόντουσαν οι ορθόδοξοι από τους καθολικούς στις περιοχές που ζούσαν μαζί.

Σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές ο Μωάμεθ από τις αρχές του 1453 προετοίμαζε την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Η έδρα του ήταν στην Ανδριανούπολη όπου και συγκρότησε στρατό 150.000 ανδρών και ναυτικό 400 πλοίων. Ο Σουλτάνος στις 7 Απριλίου, έστησε τη σκηνή του μπροστά από την πύλη του Αγίου Ρωμανού, απ΄ όπου και κήρυξε επίσημα την πολιορκία της Πόλης. Ήταν ένας άνισος αγώνας. Από τις 12 Απριλίου άρχισαν τους καθημερινούς κανονιοβολισμούς ώστε να γκρεμίσουν το διπλό τείχος που προστάτευε 1000 χρόνια την Κωνσταντινούπολη. Σίγουρα η κατάσταση ήταν τραγική, σίγουρα για ακόμη μια φορά τις σελίδες της ιστορίας συμπλήρωνε το ανθρώπινο αίμα...που όπως φαίνεται δε θα σταματήσει ποτέ, ανεξαρτήτου χώρας.

Το πρωί της 29ης Μαΐου 1453 ήταν η καταλυτική έφοδος των Οθωμανών. Η Βασιλεύουσα ανυπεράσπιστη έπεσε στα χέρια των μανιασμένων εχθρών. Οι υπερασπιστές της Πόλης σφαγιάστηκαν , οι εχθροί ποτισμένοι  με μίσος λεηλάτησαν και κατέστρεψαν ότι έβρισκαν μπροστά τους. Το βράδυ ο Μωάμεθ ο Πορθητής πραγματοποίησε την πανηγυρική του είσοδο στην Αγία Σοφία  για να προσευχηθεί στον Αλλάχ "αναβάς επί της Αγίας Τραπέζης" όπως αναφέρουν πηγές της εποχής.

Με τον καιρό η Αγία Σοφία μετατράπηκε σε τζαμί....οι ορθόδοξοι που ταξιδεύουν έως εκεί δεν έχουν δικαίωμα να προσευχηθούν...οι θρύλοι είναι πολλοί..

Η εικόνα της Παναγίας δάκρυσε και της απάντησε η εικόνα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ

ΣΩΠΑΣΕ  ΚΥΡΑ  ΔΕΣΠΟΙΝΑ  ΚΑΙ  ΜΗΝ  ΠΟΛΥΔΑΚΡΥΖΕΙΣ

ΠΑΛΙ  ΜΕ  ΧΡΟΝΙΑ  ΜΕ  ΚΑΙΡΟΥΣ  ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΘΑ 'ΝΑΙ.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε, δεν πρέπει να σβήνουμε ούτε γραμμή από την ιστορία μας. Δεν πρέπει να παρασυρόμαστε απ ' όλους που θέλουν την πίστη μας εχθρό και δημιουργό αρνητικών καταστάσεων... 
Ο κάθε λαός οφείλει να σέβεται τους άλλους, χωρίς να απαξιεί τα δικά του χαρακτηριστικά.