Όπως έχω αναφέρει πάλι, όλες οι εποχές αποτελούν πηγή έμπνευσης.
Το φθινόπωρο όμως φέρει, μια γλυκιά νοσταλγία, μια μελαγχολία για πρόσωπα που έφυγαν,για παιδικά χρόνια με χαμόγελα και τις αθώες ψυχές να τρέχουν, να παίζουν, να ονειρεύονται.
Φθινόπωρο του ταξιδέματος των χελιδονιών και των άλλων διαβατάρικων πουλιών.
Φθινόπωρο των χρωμάτων, των σπόρων της γης, της βροχής που φέρνει κάθαρση και τόσα άλλα ακόμη..
2015
1. Εκείνο το φθινόπωρο
2. Φθινόπωρο
Κανένας ήλιος στη βουβή σκέψη της,
με τα γουργουρητά παιχνιδιάρη γάτου
να χαράζουν την πορείας της βόλτας.
Ιθύμαχος, καθημερινά στον κόσμο.
Κάθε βροχοσταλίδα έδιωχνε το πένθος
στης αόμματης κόρης την καρδιά,
είχε ριζώσει πολλά χρόνια.
Η δυνατή βροχόπτωση της έφερνε το γέλιο.
Ήταν η μοναδική δροσερή αγκαλιά.
Η μόνη βροχή που έγραφε ιστορίες αγάπης.
2017
5. Μια φθινοπωρινή βραδιά
Ως αειφανής οπτασία
μετέτρεψες τη νύχτα σε μέρα,
εισχωρώντας με της σελήνης
την ασημένια ανάσα
στην ταραγμένη λίμνη
της ζήσης.
Τη φθινοπωρινή εκείνη βραδιά
το αεράκι μοσχοβολούσε γιασεμί
κι η κουρτίνα στην κάμαρα
χόρευε σε ρυθμούς ελπίδας.
Τα όνειρα φαλκιδεμένα
στου σκότους το πέπλο,
πάλευαν να ταξιδέψουν,
ιχνηλατώντας στων άστρων το φως.
Κάθε βραδιά ερχόσουν
κι απίθωνες λεμονανθούς
στ' ανθογυάλια του αγγελικού
εσωτερικού της κόσμου.
Αυτό ήταν το γλυκύτερο φιλί.
Λευτέρωσες τα όνειρα
φέρνοντας ελπιδοφόρα κύματα,
αιώνια ανατολή.
Ήρθε η φθινοπωρινή βροχή
με σταγόνες κάθαρσης.
Γυάλισαν δέντρα, άνθη
κήποι,καλαμιές.
Όλο το κάλλος δέθηκε
με το ουράνιο τόξο
στα χρώματα της Ίριδας,
διώχνοντας την απαισιοδοξία.
Μοσχοβολούσε η νοτισμένη γη
φρεσκάδα της ελπίδας,
με σκόρπιες αντιθέσεις
και υποσχέσεις δειλινού.
Λούστηκα μ' αισθήσεις
από δροσοσταγόνες
που έσταζαν
αγάπη μ' αγγέλων ύνους.
Καθάριο τώρα το βουνό
λαμπρή η θάλασσα,
προσμένουν τους θεούς
για αιώνια ταξίδια
στα χνάρια της ψυχής.
2018
7. Φθινοπωρινά ταξίδια
Όταν πέφτουν τα φύλλα
τα κλωνάρια γυμνά
δέρνονται στων ανέμων
τα δροσερά χέρια.
Η γη βάφεται
με μυριάδες αποχρώσεις
κι ο κόσμος χορεύει
μαζί τους καθώς στροβιλίζονται.
Αναστέλλονται οι αγάπες
που λούζονταν κάτω απ' τον ήλιο,
μα ανοίγουν οι αγκαλιές
για έρωτες που ανεξίτηλοι μένουν
στης καρδιάς, στου κορμιού,
τις μυστικές διαδρομές.
Όταν πέφτουν τα φύλλα
μια γόνδολα περιμένει
για ρεμβώδη ταξίδια
στη θάλασσα που σχηματίζουν
οι πρώτες βροχές.
8. Σύννεφα και χρώματα
Σύννεφα τρέχουν στον ουράνιο θόλο
άλλα χαριτωμένα κι άλλα απειλητικά.
Χρώματα απ' της μαγικής τούτης
εποχής, τη συλλογή που οι αέρηδες
ανακατεύουν.
Γκρίζα ανοιχτόχρωμα, άλλοτε σκουρόχρωμα
σαν τους ανθρώπους που προσπαθούν συνεχώς
να προλάβουν, όσα δεν σημαίνουν "ζωή'.
Πορτοκαλί μόλις που χαράζει
άσπρα λαμπερά τη μέρα,
σαν εκείνες τις ψυχές
που τρέφουν την ελπίδα
και φωλιά πλέκουν για την αγάπη.
Μέρες φθινοπωρινές
των ματιών τον βυθό
αυλακώνουν γλυκές θύμισες
εκείνης της μυστηριώδους σιωπής.
Είχες έρθει
ιππέας με τ' άλογό σου
που κάλπαζε τόσο γοργά,
κρατώντας ρόδα
με άρωμα αληθινής αγάπης.
Έβρεχε θυμάμαι
σαν με πήρες αγκαλιά,
ένιωσα τους χτύπους
της καρδιάς μου πάλι.
Είχαν σταματήσει
πριν σε γνωρίσω,
βυθισμένοι στον ορίζοντα
της πικρής μοναχικότητας.
Κάθε βροχή
με λούζει το πάθος
των φιλιών σου,
κάθε θύμηση γραμμένη
στ' άγγιγμα των χεριών σου.
10. Χρώματα φθινοπώρου
Θάλασσες προσδοκιών
στις καρδιές μας
η φθινοπωρινή βροχή.
Με μυστικισμό οι στάλες
εισχωρούν στα μελαγχολικά φύλλα
στα πέταλα που μαραίνονται
για να έρθουν νιόβγαλτα
όταν φανεί η άνοιξη.
Οι σκέψεις
αντιφεγγίζουν στο τζάμι
κι όταν θολώνει,
ξάφνου το αέναο ευχαριστώ
σχηματίζεται με μαγικό πινέλο.
Η φλόγινη αστραπή
σαν λύχνος άσβεστου τάματος
φωτίζει τη γη.
Ο ήχος της μπόρας
κάθε που βραδιάζει
σιγοτραγουδά γι’ ανέγγιχτες αγάπες
που συναντιούνται σε κρύφια μονοπάτια.
Κι όταν η ατμόσφαιρα καταλαγιάζει
αναθαρρεύουν οι μικροί σπουργίτες,
ο κόσμος με ψυχανεμίσματα
ονειρεύεται ένα καθάριο
διηνεκές, αύριο..
δίχως τις λάσπες του χθες.
