Το βιβλίο που διάβασα: ΤΑ ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΑΜΠΕΛΙΑ,του Θεόδωρου Λάμπρου.

 Με χαρά και τιμή, στην  Έκθεση Βιβλίου του Σεπτεμβρίου 2026, που έλαβε χώρα στο Πεδίον του Άρεως, συνάντησα τον ιστορικό, συγγραφέα, δημοσιογράφο και πάνω απ' όλα εκλεκτό φίλο, Θεόδωρο Λάμπρο. Συνομιλήσαμε και προμηθεύτηκα το νέο του βιβλίο, το εξαιρετικό εικονιζόμενο ιστορικό μυθιστόρημα.

ΤΑ ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΑΜΠΕΛΙΑ των εκδόσεων ΕΛΚΥΣΤΗΣ, αποτελεί το βιβλίο που διάβασα πρόσφατα και όπως συνηθίζω για κάθε βιβλίο, αποτυπώνω τις απόψεις μου, μέσω αυτού του ιστότοπου.

Ο συγγραφέας , ο αγαπητός Θεόδωρος, έχει πάθος με την ιστορία και αποτελεί έναν από τους λίγους αληθινούς μελετητές , με βαρύτητα την περίοδο του 1821. Ως εκ τούτου ήμουν βέβαιη για την ποιότητα του νέου του, πνευματικού δημιουργήματος.

Άλλωστε, τις καλύτερες εντυπώσεις μου άφησαν και τα προηγούμενα βιβλία του.

Η υπόθεση εκτυλίσσεται γύρω από την τελευταία μάχη και τον θάνατο του  οπλαρχηγού από τον Πύργο, του ήρωα Χαράλαμπου Βιλαέτη (τολμώ να πω, ότι τη σπουδαιότητα αυτής της  αγωνιστικής προσωπικότητας, τη γνώρισα μέσα από τις αναφορές, του συγγραφέα) και των εκατό ανδρών του.

Ατρόμητος, καθώς και όσοι έμειναν πιστοί μαζί τους, μέχρι την τελευταία του πνοή.  Ήταν ο Θεόδωρος και η Ζωή. Ήταν κι αυτοί δυνατοί αγωνιστές, οι οποίοι δεν σκέφτηκαν στιγμή..να τον  προδώσουν, όπως και  τη χώρα, την πίστη, τις αρχές τους.

Η χρονική περίοδος της υπόθεσης, ανήκει στις αρχές της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, όπου οι Έλληνες , όπως ο Χαράλαμπος Βιλαέτης με τα παλικάρια του, μάχονταν κατά του εχθρικού ζυγού.

Ο τίτλος του συγγραφικού έργου, απόλυτα συνδεδεμένος με την υπόθεση, αφού το αμπέλι αποτέλεσε τον αμυντικό τόπο, του μεγάλου ήρωα με τους εναπομείναντες άνδρες του (τους περισσότερους τους είχε φονεύσει , το ιππικό του εχθρού). 

Στα αμπέλια, το χώμα ποτίστηκε με αίμα. Αίμα αληθινών Ελλήνων, ατρόμητων και γενναίων.

Ο συγγραφέας καταφέρνει να μεταφέρει τον αναγνώστη στη μάχη, τον κάνει να νιώσει τον παλμό που χαρακτήριζε εκείνες τις αγνές προσωπικότητες.

Να νιώσει τα δυνατά συναισθήματα, της αγωνίας, της ελπίδας, της πίκρας, του πόνου, της αναγέννησης μέσα από το αίμα και τα βασανιστήρια.

Κλειδί της ανάγνωσης , που δεν μπορεί να σταματήσει όποιος ξεκινάει αυτό το συγγραφικό πόνημα, είναι η απλή και απόλυτα κατανοητή γλώσσα, χωρίς εκείνα τα βερμπαλιστικά στοιχεία που δεν βοηθούν, αλλά συνηθίζονται.

Το ιστορικό μυθιστόρημα, δεν αποτελεί μια έκθεση ιστορικών γεγονότων , αλλά μια πλοκή από αυτά, μαζί με την ανθρώπινη πλευρά όσων εμπλέκονται στις μάχες, στην καθημερινότητα, στα μικρά και μεγάλα τεκταινόμενα.

Πιστεύω ότι ο συγγραφέας μας, κατάφερε να αποδώσει με τον καλύτερο τρόπο αυτή τη σημαντική έννοια, διότι μέσα από ένα τέτοιο έργο, εμπλουτίζονται οι ιστορικές γνώσεις μας, αλλά αντλούμε πληροφορίες και για τον κοινωνικό τομέα, εκείνων των δύσκολων χρόνων.

Εύχομαι και εις τα επόμενα με υγεία, χαρά και τις αξίες που τον διακρίνουν.

Με πολλή εκτίμηση

Σοφία Δ. Αγραπίδη

Στρκός Σ.Ξ,ε.α - Συγγραφέας