Περί θυσίας και αγάπης, μεταξύ συντρόφων.

 

Το παρακάτω κείμενο, υπάρχει ως ανάρτηση στην ομάδα " Πολιτισμός, καθημερινότητα, άνθρωπος, περιβάλλον".

Προέκυψε δε, από τα διάφορα που ακούω και διαβάζω αυτές τις μέρες..

Περί θυσίας και αγάπης.

Αυτές τις μέρες έγινε και γίνεται λόγος, για αγάπη και θυσία (με την έννοια, του ότι κάποιες φορές στη ζωή...ξεπερνάμε τις δυνάμεις μας), ανάμεσα στα ζευγάρια, με αφορμή το αιώνιο ταξίδι της Γωγώς Μαστροκώστα. Ταυτόχρονα, υπάρχουν και διαφορετικές απόψεις, με αρνητική χροιά..

Ο Τραϊανός Δέλλας, στάθηκε δίχως αμφισβήτηση με όλη του την αγάπη, δίπλα στη σύντροφό του - στην οικογένειά του.Όπως διαβάσαμε κι ακούσαμε ,θυσιάστηκε.Αυτή είναι η αληθινή αγάπη.Να είσαι δίπλα μέχρι τέλους,στα εύκολα και στα δύσκολα, να ξεπερνάς τις αδυναμίες της ανθρώπινης φύσης, να ξεχνάς ακόμη και την ξεκούραση (όλα αυτά που συνθέτουν τη μεταφορική έννοια της θυσίας).

Σαφώς,υπάρχουν και πολλοί άλλοι σύζυγοι,όπου αγαπούν αληθινά και σε καμιά περίπτωση δεν έρχονται σε δεύτερη μοίρα, επειδή αναφερθήκαμε στο συγκεκριμένο πρόσωπο (απλά, λόγω του γεγονότος, εκδηλώθηκε η συμπαράσταση, συναισθήματα και απόψεις, γι' αυτό).

Αντιθέτως μάλιστα, θα έλεγα ότι στο πρόσωπο του κ.Δέλλα, εξυμνούνται όλοι όσοι τιμούν την αληθινή αγάπη. Η βαρύτητα δίδεται, καθόσον στους καιρούς μας, δυστυχώς,πολλά πρόσωπα (άνδρες και γυναίκες), στα δύσκολα εγκαταλείπουν συντρόφους, παιδιά,οικογένειες..αφού η αγάπη είναι άγνωστη, εξαιτίας της κατάλυσης αξιών,που έχει φέρει η νέα εποχή και της υπέρ ανάπτυξης του εγώ, αντί του εμείς.Η 25ετής εμπειρία μου, σε μια δύσκολη εθελοντική διαδρομή, το επιβεβαιώνει.

Στη συνέχεια

Η εμφάνιση μιας σοβαρής ασθένειας -σύμφωνα με δηλώσεις ανθρώπων που πέρασαν τέτοιου είδους Συμπληγάδες ή τις βιώνουν στο παρόν- ή των επιπτώσεων σοβαρών ατυχημάτων (απώλεια άκρων, όρασης,ακοής κτλπ), διαφοροποιεί την καθημερινότητα,καθόσον ο ίδιος στον οποίο εμφανίζεται το οποιοδήποτε θέμα,εισέρχεται σε μια νέα κατάσταση, στην οποία πρέπει να προσαρμοστεί.Το ίδιο ισχύει και για την οικογένεια. Η πραγματικότητα, δεν αποτελεί κατάκριση, ούτε προσδίδουμε μειονεκτικούς χαρακτηρισμούς,ούτε σημαίνει ότι ο ασθενής ή η ασθενής σύζυγος, αποτελούν ανθρώπους κατώτερης τάξης, βάρος και διάφορα άλλα..Αντίθετα, που επειδή είναι το αγαπημένο μας πρόσωπο,οφείλουμε να κάνουμε ότι μπορούμε.

Σ' αυτές τις διαφοροποιήσεις που φέρνουν τα προβλήματα, όλοι περνούν από διάφορα στάδια, με αρχή την αποδοχή του θέματος (ασθένεια ή απώλεια άκρων, αισθήσεων καλ.).Στη συνέχεια η εκπαίδευση για τη λειτουργία στην καθημερινότητα και η μετέπειτα πορεία.

Κλείνω με ένα παράδειγμα..πριν από λίγα χρόνια ,ένας φίλος έχασε το πόδι του, στην εργασία του...άμεσα σκοτείνιασαν τα πάντα στον ίδιο,στους γονείς και στη νεαρή γυναίκα του, η οποία έπρεπε πλέον, όσα έκαναν οι δυο για τα παιδιά τους (περιποίηση, δρομολόγια για δράσεις κτλπ), να τα αναλάβει μόνη της και ταυτόχρονα να φροντίζει το σύντροφό της που για πολύ μεγάλο διάστημα, ήταν σε πάρα πολύ δύσκολη θέση.

Το σωστό είναι να συνεχίσουν οι σύντροφοι..να εκδηλώνουν την αγάπη τους,στα δύσκολα, ξεπερνώντας τις δυνάμεις τους και ξεχνώντας πολλές φορές, την ύπαρξή τους (παραπάνω κούραση,αυπνία, ασταμάτητο τρέξιμο, στήριξη στο ταίρι).

Όμως πολλοί -επανάληψη- δεν μπορούν ή δεν θέλουν.

Γι' αυτό επαινούμε τον εν λόγο σύζυγο, δίχως να υποτιμάει κανείς, τον πολύτιμο ρόλο όλα τα χρόνια, της συζύγου του.

Ας αφήσουμε την Γωγώ να αναπαυτεί και την οικογένειά της, να προχωρήσει με τη βοήθεια του Θεού.

Με σεβασμό

Σοφία Δ.Αγραπίδη

Στρκός Σ.Ξ - ε.α

Aυτή η φωτογραφία προέρχεται από διαδικτυακή πηγή, δίχως δικαιώματα.