Ο δρόμος , που χάσαμε.
(Ζητώ συγγνώμη για την αργκό που χρησιμοποιώ , σε κάποια σημεία.)
Καθημερινά, το κοινωνικό ειδησεογραφικό τοπίο, αποτελεί μια
πηγή θλίψης, πόνου, αγανάκτησης, θυμού.
Καθημερινά, χάνονται οι νέοι, σβήνει το χαμόγελο της νιότης,
αφού κάποιοι θα βρεθούν στο χώμα, άλλοι στη φυλακή, κάποιοι στις σκοτεινές
ατραπούς των ουσιών και της σωματεμπορίας. Τον ιστό της μαύρης αράχνης, του
σύντομου περάσματος των νέων, συμπληρώνει ΔΥΣΤΥΧΩΣ, η αυτοχειρία. Ψυχές
απογοητευμένες, μέρες βυθισμένες στην κατάθλιψη, όνειρα που φαντάζουν μυθικά, συναισθηματικός
ορίζοντας νεκρός , όπως και η ανατολή της ελπίδας, αφού ο εσωτερικός κόσμος,
αναπτύσσεται στο απόλυτο κενό. ΔΥΣΤΥΧΩΣ και πάλι, ο δρόμος που χάσαμε, μάλλον ο
δρόμος που επιτρέψαμε να χαθεί, είναι αυτός
που περιείχε την ελπίδα, την παρηγοριά, την λαμπάδα της αιώνιας δύναμης και της
αληθινής αγάπης.
Εδώ και χρόνια το αναφέρω δημόσια…¨γιατί απορούμε για το κενό που χαρακτηρίζει , πολλά παιδιά μα και ενήλικες;¨Αποδεχτήκαμε οτιδήποτε ξενόφερτο και εκριζώσαμε τις αξίες και τα χαρακτηριστικά μας, που κρατούσαν μια συνοχή, μια κοινωνικότητα με ουσία, μια ανθρώπινη κοινωνία. Διαλύθηκε η οικογένεια, διότι πάνω απ’ όλα μπήκε η καριέρα.Καταργήσαμε το κυριακάτικο τραπέζι, διότι τα παιδιά χρειάζονται παραπάνω ύπνο και πρέπει να τα τρέξουμε στις δραστηριότητες, Αφήστε , που σχεδόν όλες οι δραστηριότητες, εις τον βωμό του κέρδους, έχουν συνεχώς αγώνες. Ως εκ τούτου, εκτός της σωματικής κόπωσης, τους προσφέρουμε με πολύ καμάρι κιόλας, παραπάνω άγχος. Καταργήσαμε τη διά ζώσης επικοινωνία και το παιχνίδι έξω , καθόσον το ρεύμα απαιτεί την καταραμένη οθόνη. Δεν μαγειρεύουμε και προτιμούμε το πλαστικό φαγητό και έτσι τα κάνουμε να νιώθουν ,προχώ!
Μας έφεραν…τη σκληρή μουσική και τους στίχους των ύβρεων, ως
τρόπο εκτόνωσης. Δηλαδή , η λέξη ηρεμία βγήκε κι αυτή από τη ζωή των νέων.
Τα στέλνουμε στο σχολείο, δίχως αξίες και απαιτούμε να τα καλλιεργήσουν, οι δάσκαλοι και οι καθηγητές. Αν οι γονείς ή οι κηδεμόνες, δεν φροντίσουν για τις ρίζες τους, τότε το μέλλον δεν διαφαίνεται φωτεινό. Υπάρχουν εξαιρετικοί εκπαιδευτικοί (φυσικά είναι και οι εξαιρέσεις), οι οποίοι δεν επιτρέπεται να κάνουν σωστά το έργο τους. Πως να επιτρέπεται, αφού με την παραμικρή αντίρρηση ή και την ελαφριά παρατήρηση που θα κάνουν, οι γονείς θα προστρέξουν στα κανάλια, στο μέσον κτλπ. Αντί να τα διδάξουμε την αγάπη για τη φύση, για τον άνθρωπο, την αξία της πατρίδας, της οικογένειας, της γειτονιάς, της συνοικίας και αντί να καθίσουμε μαζί τους, για ένα παραμύθι ή βιβλίο ή κάποιο επιτραπέζιο, κομπάζουμε διότι τους κάναμε δώρο , ακριβό κινητό ή λεζαντιάρικο πατίνι.
Τα παιδιά της Ελληνικής κοινωνίας, κρατούν μια συσκευή και σερφάρουν
στο διαδίκτυο – παιδιά από τα νηπιακά τους χρόνια-, δίχως έλεγχο!Καμαρώνουν και
πάλι οι οικείοι, για την εξυπνάδα τους!!!Τόσο μειωμένη αντίληψη έχουμε, αντί να
ανησυχήσουμε. Το κινητό όμως και το διαδίκτυο, αποτελεί μια απασχόληση, που μας
απαλλάσσει από τις υποχρεώσεις μας.
Στα δεκατρία που θα πάνω την πρώτη εκδρομή με διανυκτέρευση, τα προμηθεύουν οι ίδιοι οι γονείς, με προφυλακτικά. Η περηφάνεια συνεχίζεται διότι αρχίζουν σχεδόν από αυτή την ηλικία, να φασώνονται (περιπτύξεις), μετά να κάνουν σεξ! Και όσα παιδιά, δεν ανήκουν σ’ αυτή την κατηγορία, είναι οπισθοδρομικά κτλπ. Δηλαδή, έφτιαξαν οι περισσότεροι ενήλικες ακολουθώντας τα κάκιστα ξένα πρότυπα, μια κατάσταση , ένα ρεύμα από το οποίο απουσιάζει το φλερτ και ο έρωτας. Δίνεται σημασία, στα κτηνώδη ένστικτα και στο σώμα (κρέας κυριολεκτικά). Τα συναισθήματα, ωχριούν και η ψυχή παραμένει άγνωστη.
Οι δε εύπορες οικογένειες, τους επιτρέπουν να ακολουθούν την
κάθε επιθυμία τους (να κάνουν ότι θέλουν), χωρίς έλεγχο και έτσι αν στην παρέα
πλησιάσουν παιδιά με άλλες αρχές, να θεωρούνται υποδεέστερα. Αλκοόλ δίχως όρια, ξενύχτια
δίχως όρια, ερωτικές συνευρέσεις δίχως όρια.. Ε!Μα νέοι είναι, αν δεν τα κάνουν
τώρα…
Σχετικά με τις Πανελλήνιες εξετάσεις; Πολλοί μαθητές
υποφέρουν, διότι φοβούνται για την αποτυχία..Ποιος όμως ευθύνεται , που έχει
δοθεί τόση βαρύτητα, στην εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο;
Σαφώς εκείνοι που οδηγούν τη νέα εποχή και όσοι από εμάς, τους
προσκυνούν. Όλα για το χρήμα! Από τα φροντιστήρια , μέχρι τα ιδιωτικά
πανεπιστήμια. Από την απουσία κοινωνικού κράτους.Από την απουσία χώρων για μελέτη, μέχρι τους θρησκόληπτους που διώχνουν τους νέους, από τον Χριστό.
Πόσες φορές τον χρόνο, στέλνουν στα σχολεία (από το Δημοτικό) ειδικούς για τη σεξουαλική αγωγή και την ψυχική υγεία, να μιλήσουν;
Πόσες φορές τον χρόνο, στέλνουν πρώην χρήστες και πρώην φυλακισμένους νέους;
Έχουν σκεφθεί οι αρμόδιοι, πόσο γερά θεμέλια θα χτίζονταν, με αυτή τη βοήθεια;
Δυστυχώς, στην κατρακύλα της κοινωνίας, με θύματα πρώτα απ’ όλους τα παιδιά (και οι θύτες, θύματα είναι), έχουν συμβάλει και κάποιοι από τους ειδικούς… Είναι δυνατόν, να επαναλαμβάνουν σαν γέννημα καταστροφής, τις συμβουλές και την αγωνία των γονιών ή κηδεμόνων;
Είναι δυνατόν, να παρουσιάζουν κάθε κίνησή τους, ως καταστροφική και πηγή δημιουργίας ψυχολογικών προβλημάτων;
Όταν καταλύουν την οικογένεια (αναφέρομαι σε υγιείς οικογένειες), δημιουργούν τη μοναξιά στα
παιδιά, στους έφηβους, στους νέους , με αποτέλεσμα να αναζητούν συντροφιά, σε
μια παρέα…στη φιλική που δεν αποτελείται πάντα από ώριμα άτομα, στην οποιαδήποτε
παρέα που θα προκύψει στον δρόμο κτλπ.
Το αναφέρω και θα το αναφέρω συνεχώς, σήμερα όποιος
μεγαλώνει παιδί, σε κάθε ηλικιακή του φάση, δίνει μάχη με το βρώμικο πρόσωπο της
κοινωνίας, που φτιάχτηκε -δίχως αμφισβήτηση- από τη νέα εποχή.
Με σεβασμό
Σοφία Δ. Αγραπίδη
Υ.Σ Εύχομαι καλή δύναμη, στους τραγικούς γονείς, αδερφό, οικείους.
Εύχομαι κανένα άλλο παιδί να μην έχει αυτή την θλιβερή
και ανεπανόρθωτη,πορεία.
Εύχομαι, ο Θεός να χαρίζει φως στη σκέψη και στην ψυχή ,
όλων.
Έχουμε τεράστια ευθύνη και δικαιολογημένο άγχος, φόβο για
το σήμερα, σχετικά με την ανατροφή και διαπαιδαγώγηση!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου