Με την ιδιότητα της αναγνώστριας, όταν ολοκληρώνω τη μελέτη ενός βιβλίου, συνηθίζω να παρουσιάζω από εδώ τις σκέψεις και τις απόψεις μου, γι' αυτό.
Σειρά έχει το μυθιστόρημα " Έντεκα λεπτά " του Paulo Coelho.
Αυτό το συγγραφικό δημιούργημα έχει μεταφραστεί από τα πορτογαλικά στην ελληνική, από τον Δημήτρη Πουρνιά και εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο ΚΛΕΙΔΑΡΙΘΜΟΣ, με πρώτη έκδοση τον Σεπτέμβριο του 2025.
Για πολλούς αναγνώστες - δεν μπορώ να κρίνω αν είναι λόγω συντηρητισμού ή κάποιας ιδιαίτερης αλαζονικής στάσης - θεωρείται έλλειψη ποιότητας η μελέτη της ιστορίας μιας πόρνης. Προσωπικά πιστεύω ότι οι ιστορίες ανθρώπων, που οι πολλοί τους αφήνουν στο περιθώριο, όπως οι πόρνες, οι τοξικομανείς, οι ψυχοπαθείς κ.α, μπορούν να δώσουν μηνύματα ζωής και απίστευτους προβληματισμούς, για μια καλύτερη κοινωνία.
H υπόθεση εκτυλίσσεται γύρω από την αληθινή ιστορία μιας νεαρής πόρνης, από τη Βραζιλία. Η Μαρία ήταν εργαζόμενη στην Ελβετία και όταν παρέδωσε το χειρόγραφό της στον συγγραφέα, ζούσε στην Ιταλία όπου πλέον είχε αποκτήσει οικογένεια.
Κλείνοντας το πόνημά του, ο συγγραφέας αναφέρει:
Τέλος, ευχαριστώ τη Μαρία (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο), που ζει σήμερα στη Λοζάνη,είναι παντρεμένη και έχει δύο όμορφα παιδιά, και που στις διάφορες συναντήσεις μας μοιράστηκε την ιστορία της με μένα και τη Μόνικα, και στην οποία είναι βασισμένο αυτό το βιβλίο.
Η ηρωίδα λοιπόν, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην επαρχία της Βραζιλίας. Δεν γεννήθηκε βέβαια πόρνη...στα εφηβικά της χρόνια ονειρευόταν τον άντρα που θα έμεναν μαζί , κάνοντας οικογένεια.
Όμως στα γλυκά χρόνια πριν από την εφηβεία ο πρώτος έρωτας , της έστειλε τα βέλη του...αφήνοντάς της πληγή, κάτι που συνεχίστηκε. Έφτασε στην εφηβική ηλικία , νιώθοντας ότι η αληθινή αγάπη ποτέ δεν θα έρθει και πως γενικότερα η αγάπη συνδέεται με πόνο.
H ζωή της πήρε την οδό της πορνείας, στα δεκαεννιά της χρόνια, όταν σε ένα ταξίδι στο Ρίο που αποτελούσε ονειρικό στόχο της, ένας τυχαίος άντρας που γνώρισε της υποσχέθηκε μια πολύ καλή ζωή, με άνεση από κάθε άποψη. Βέβαια αυτό ήταν ψέμα και αποφάσισε να μείνει στην Ελβετία με την εργασιακή ιδιότητα της πόρνης. Ως εκ τούτου η γνωριμία της, με πλήθος ανδρών ήταν δεδομένη. Ο προβληματισμός που της γεννήθηκε ήταν αν πρέπει να συνεχίσει να ασκεί τα καθήκοντα της πορνείας, που σε πολλές περιπτώσεις ήταν το λιμάνι για άνδρες οι οποίοι είχαν το δικό τους κενό ή να προχωρήσει διαφορετικά τη ζωή της ώστε να βιώσει τον αληθινό σωματικό έρωτα. Η σκέψη της, επήλθε μετά τη γνωριμία με έναν όμορφο ζωγράφο, ο οποίος στη Μαρία έβλεπε κάτι βαθύτερο..
Επτά αποσπάσματα από το περιεχόμενο του βιβλίου, στα οποία πηγάζουν νοήματα που οι περισσότεροι , πιστεύω ότι θα έχουν κάτι να σκεφτούν..
1) Και αν τίποτα δεν μου ανήκει, δεν είμαι αναγκασμένη να σπαταλάω τον χρόνο μου σε πράγματα που δεν είναι δικά μου.
Καλύτερα να ζω σαν να είναι σήμερα η πρώτη (ή η τελευταία) μέρα της ζωής μου.
2) Η ζωή της Μαρίας , παρά τη φαινομενική ελευθερία της,ήταν μια ατελείωτη αναμονή για ένα θαύμα,έναν αληθινό έρωτα, μια περιπέτεια με το ίδιο ρομαντικό φινάλε που έβλεπε στις ταινίες και διάβαζε στα βιβλία.
3) Περπατώ στους δρόμους, κοιτάζω τους ανθρώπους, και αναρωτιέμαι..Άραγε αυτοί επέλεξαν τη ζωή τους;Ή κι αυτούς, όπως εμένα, τους "επέλεξε" η μοίρα;
4) Τι είναι πιο σημαντικό σ' αυτή τη ζωή, αναρωτήθηκε. Να ζήσω ή να κάνω ότι έζησα;
5) Η βαθιά επιθυμία, η πιο πραγματική επιθυμία είναι να έρθεις πιο κοντά σε κάποιον....
Όταν η επιθυμία βρίσκεται ακόμα σε αυτό το αγνό στάδιο, ο άντρας και η γυναίκα ερωτεύονται τη ζωή, ζουν κάθε στιγμή της με ευλάβεια, συνειδητά, περιμένοντας πάντα τη σωστή στιγμή για να γιορτάσουν την επόμενη ευλογία.
Οι άνθρωποι αυτοί δεν προτρέχουν, δεν βιάζουν τα γεγονότα με απερίσκεπτες ενέργειες.Ξέρουν ότι το αναπόφευκτο θα συμβεί και ότι το αληθινό πάντα βρίσκει τρόπο να φανερωθεί.
6) Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ μερικές φορές τσιγκούνα:Ο άνθρωπος περνάει μέρες, εβδομάδες, μήνες και χρόνια χωρίς να νιώσει τίποτα καινούριο. Ωστόσο, μόλις ανοίξει μια πόρτα - αυτό συνέβη με τη Μαρία και τον Ραλφ Χαρτ-,ορμάει μέσα σωστή χιονοστιβάδα. Τη μια στιγμή δεν έχεις τίποτα και την επόμενη έχεις περισσότερα απ΄όσα μπορείς να δεχτείς.
7) Δεν μπορείς να πεις για την άνοιξη "Μακάρι να έρθεις σύντομα και να κρατήσεις πολύ".Μπορείς μόνο να πεις "Έλα, ευλόγησε με με την ελπίδα σου και μείνε όσο περισσότερο μπορείς".
Μέσα από τα αλληγορικά σημεία της αφήγησης, τα μηνύματα που μεταδίδονται είναι πολλά. Μηνύματα όχι μόνο για τον έρωτα, αλλά για την αγάπη γενικότερα στη ζωή, για τις δυνατότητες του ανθρώπου -συνήθως μετά από δοκιμασίες- να αλλάξει την πορεία του.Άκόμη και για την έννοια της προσωπικής ελευθερίας.
Η περιγραφή σεξουαλικών στιγμών, συνδέεται με την ιδιότητα της Μαρίας και δεν είναι ο βασικός σκοπός του βιβλίου. Ίσως κάποιον τον κουράσει αυτό το σημείο..προσωπικά το διάβασα χωρίς να επηρεαστώ αρνητικά για την ποιότητα της ύλης.
Αν ο αναγνώστης εστιάσει στο βάθος κάθε πρότασης, κάθε σελίδας, άμεσα θα συλλάβει το νόημα αυτού του συγγραφικού δημιουργήματος.
Ως γνωστό ο Coelho έχει μια ιδιαίτερη γραφή κι αυτό είναι που τον κάνει διαφορετικό.
Για άλλους αρνητικό, για άλλους θετικό. Άλλωστε ο καθένας έχει διαφορετικές προσλαμβάνουσες.
Σοφία Δ. Αγραπίδη
Στρατιωτικός Σ.Ξ - ε.α
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου