Μέρα βαριάς θλίψης σήμερα και περισσυλογής ταυτόχρονα.
28 Φεβρουαρίου 2023
Θυμάμαι εκείνο το πρωί...και ταυτόχρονα τα λόγια της μάνας μου, με τα οποία μεγάλωσα " δεν υπάρχει χειρότερος πόνος, απ' το να χάνει ο γονιός του παιδί" , καθόσον είχε χάσει ένα μωρό, 40 ημερών, το οποίο ήταν συνεχώς στην κουβέντα της καθημερινότητας, για όσα χρόνια έζησε. Είχε την σοφία και διαχώριζε όμως, το αιώνιο ταξίδι λόγω ασθένειας, από τον βίαιο θάνατο, τον άδικο θάνατο, τον θάνατο από παραμέληση.. Έλεγε, οι αρρώστιες είναι για τους ανθρώπους..ίσως γλυτώνουν από κάτι χειρότερο στη ζωή. Όμως η εγκληματική αμέλεια, η πλήρης έλλειψη ασφάλειας..είναι των ανθρώπων κάκιστο έργο. Το ζούμε καθημερινά, στους δρόμους με την παραβίαση του ερυθρού σηματοδότη, τη μέθη, την απροσεξία, με τα εργατικά δυστυχήματα όπως το πρόσφατο ..του εργοστασίου.
Για την ψυχή τους, ενός λεπτού σιγή - όχι μόνο σήμερα- κι ένα δάκρυ ως προσευχή, για τους δικούς τους, που έμειναν, για τους επιζώντες που δεν θα τους εγκαταλείψει ποτέ ο ήχος, τα ουρλιαχτά, ο καπνός, τα τζάμια...για την πληγή που τους άνοιξαν και δεν θα κλείσει ποτέ. Για την ψυχή τους, το καντηλάκι ως συγγνώμη για όλα όσα δεν κάναμε, προκειμένου να ακούσουν οι "μεγάλοι", πως θέλουμε πρόσωπα που να μας αγαπούν και να μας προσέχουν. Δεν θέλουμε πρόσωπα που διορίζουν, με επίκεντρο την ψήφο, αλλά με τη γνώση και το ενδιαφέρον...κι άλλα πολλά. Δεν αρκεί όμως, εννοείται. Η συγγνώμη είναι μια λέξη, η οποία δεν φέρνει τα παιδιά πίσω. Δυστυχώς, λίγοι κατανοούν, καθόσον οι πολλοί και πάλι τρέχουν πίσω από το προσωπικό τους βόλεμα. Έτσι είναι δυστυχώς!Η φωτιά εκεί που πέφτει καίει.
Ειλικρινά δεν ξέρω αν έχουν αγαπήσει πραγματικά κάποιο παιδί ή αν και για τα δικά τους, η εγωπάθεια κι από την άλλη το κοματικοποιημένο πάθος (δυστυχώς όλα τα μεταφράζουμε σε κομματικά πιστεύω και τους κολλάμε χρώματα), τους κάνουν να ξεχνούν...ότι ο γονιός όσο χρονών και να πάει το παιδί , πάντοτε θα αγωνιεί. Ότι υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι μεγαλώνουν παιδί ή παιδιά που δεν γέννησαν και ξενυχτούν με το παραμικρό μαζί τους, ελέγχουν την ανάσα τους, ξενυχτούν μέχρι να γυρίσουν, βιώνουν τις αγωνίες τους κτλπ. Πως λοιπόν να χωρέσει η καρδιά αυτό το κενό;Πως να μην επιδιώκουν και να μη μάχονται για τη δικαίωση;
Αυτή είναι η πραγματικότητα αγαπητοί μου, η δικαίωση είναι το ελάχιστο δικαίωμα και ο αιώνιος πόνος είναι η χειρότερη τιμωρία από όσους τόσα χρόνια, ανεβάζουμε ψηλά...για κάτι που δεν έκαναν αυτοί οι γονείς, οι οικείοι, οι επιζώντες. Είναι η τιμωρία σε μια κοινωνία, η οποία βυθισμένη στα οικονομικά προβλήματα και όσα κοινωνικοπολιτικά, μας δημιουργούν...ξεχνάει τα βασικότερα.Την ανθρώπινη οντότητα και την ασφάλειά της.
Όταν ήμουν μικρή και ο κεντρικός δρόμος Πατρών - Πύργου, περνούσε μέσα από τα χωριά μας, τα δυστυχήματα ήταν πολλά. Αυτό που θυμάμαι λοιπόν, ήταν το καντηλάκι που άναβαν οι οικείοι ή οι κυρίες της περιοχής και τα λουλούδια που άφηναν. Δεν θυμάμαι, να ρίχνουν τσιμέντο, ούτε να καλύπτουν με άλλο τρόπο τα στοιχεία, τα ίχνη, τα σημάδια..
Προσωπικά, αυτό που έγινε και μόνο, μου έχει δημιουργήσει διάφορες σκέψεις...
Όπως ο αιώνιος πόνος είναι δεδομένος για τις οικογένειες, για τους επιζώντες και τις δικές τους οικογένειες, ας λάβουμε ως δεδομένο την απαίτηση για δικαίωση.
Με τις σημερινές " Σκόρπιες σκέψεις" , το επαναλαμβάνω, πως εύχομαι σε όσους κρίνουν και κατακρίνουν τον τρόπο πένθους και την προσπάθεια του κάθε γονιού..να μην ζήσουν τέτοιο πόνο, αλλά να φωτιστούν.
Με σεβασμό
Σοφία Δ. Αγραπίδη
Υ.Σ
Το τρένο που έφυγε δεν πήρε αγάπες...
αλλά το μεγαλύτερο και υγιές κομμάτι, της ψυχής αυτών των γονιών.
Το τρένο που έφυγε δεν άφησε αναμνήσεις..
αλλά μια αιώνια λαβωματιά στους επιζώντες..
Αν θέλουμε να λεγόμαστε Άνθρωποι και να έχουμε δικαίωμα στον ήλιο και στο φως , θα πρέπει να νιώσουμε την ευθύνη...και να προσέχουμε όταν έρθει η ώρα.
ΑΙΩΝΙΑ ΣΑΣ Η ΜΝΗΜΗ
ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΠΑΙΔΙΑ
ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου