Aσυδοσία, ατιμωρησία και η χαμένη μας ελευθερία.

Ασυδοσία ,ατιμωρησία και η χαμένη ελευθερία.

 

Φτάνουμε στο τέλος ενός ακόμη έτους, με την ανασφάλεια του κοινωνικού συνόλου και τη βία σε κάθε μορφή (λεκτική, συναισθηματική, κλοπές, ληστείες ..), να κυριαρχούν. Απόλυτα θλιβερή διαπίστωση. Το πιο ανησυχητικό είναι , ότι οι κίνδυνοι για τους περισσότερους, για την καθημερινότητά μας, προέρχονται από νεαρά άτομα.

Μεγαλώσαμε , ακούγοντας συνεχώς πως για  το αγαθό της ελευθερίας, χύθηκε αίμα, πολέμησαν οι πρόγονοί μας  κι ως εκ τούτου αν παραστεί ανάγκη, το ίδιο θα πρέπει να κάνουμε και εμείς. Μόνο που κάποιες δεκαετίες πριν, ως στέρηση της ελευθερίας εννοούσαμε τον εχθρό – κατακτητή ή μοναρχικά,απολυταρχικά καθεστώτα.  Ούτε που φανταζόμασταν την «εξέλιξη» του κόσμου, η οποία θα περιλάμβανε όλα όσα έχει επιφέρει η μέθοδος του διαδικτύου (όπου τίποτα δεν παραμένει απόρρητο), η κάθε μορφής απατεωνιά, οι καθημερινές κλοπές, τα τόσα άσχημα και άλλα δήθεν για την ασφάλειά μας..από τα οποία διακυβεύεται πλέον η ελευθερία (και άλλα αγαθά βέβαια).

Η ασυδοσία λαμβάνει συνεχώς, τραγικές διαστάσεις και η ατιμωρησία, είναι βέβαια ο μεγάλος βοηθός, γι’ αυτό.

Τα ανθρωπιστικά μου χαρακτηριστικά κι ο συνεχής αγώνας μου για τον άνθρωπο, είναι γνωστά. Όμως δεν  μπορώ να αποδεχτώ τα δικαιώματα να ισχύουν μόνο για τους θύτες και τα θύματα να είναι απαξιωμένα.

Δεν μπορώ να αποδεχτώ, ότι κυκλοφορούν ελεύθεροι τόσοι και τόσοι κακοποιοί, κάθε μορφής.

Είναι δυνατόν, να παραμένουμε θεατές, όταν λόγω έλλειψης κοινωνικής πολιτικής, η βία στα παιδιά καλλιεργείται συνεχώς;

Είναι δυνατόν, να μην μπορούμε να περπατήσουμε άνετα, διότι καιροφυλακτεί ο φόβος των κλοπών;

Είναι δυνατόν να μην μπορούμε ν’ αφήσουμε τα παιδιά και τους νέους, να κυκλοφορούν μόνα τους;

Είναι δυνατόν, χωριά και πόλεις να είναι έρμαια της κάθε ομάδας ή κάθε ατόμου που δεν αφήνουν τίποτα στο πέρασμά τους;

Είναι δυνατόν, η κάμερα και όλα τα μέσα ασφαλείας, να θεωρούνται πλέον δεδομένα;

Καθημερινά με πίστη και αισιοδοξία, ξεκινώ τη μέρα μου. Όμως, οι διαπιστώσεις μου, πηγάζουν μέσα από την κοινωνική παρατήρηση  χρόνων.

Η ατιμωρησία καλλιεργεί την ασυδοσία, η οποία με τη σειρά της , γεννά δεινά από τα οποία η ελευθερία μας, χάθηκε. Ίσως για πολλούς να ακούγονται υπερβολές οι διαπιστώσεις μου, αλλά εάν αξιολογήσουν την καθημερινότητα ..θα διαπιστώσουν και αυτοί τα ίδια.

Για την ελευθερία, οφείλουμε να αγωνιστούμε, σήμερα με διαφορετικό τρόπο από παλιά.  Όταν ο φόβος κυριαρχεί, όταν η ασυδοσία ονομάζεται δημοκρατία, σαφώς και η ελευθερία με την αληθινή της έννοια , ωχριά.

Μακάρι, αυτή η χρονιά να φέρει κοντά μας, τα αγαθά που ήταν δεδομένα και που ανήκουν στον άνθρωπο.

Μακάρι, οι πολίτες να αποκτήσουμε από τις αρχές, την ασφάλεια που μας αξίζει , αλλά και που μας ανήκει.

Με σεβασμό

Σοφία Δ. Αγραπίδη

Απολογισμός με τη χρονιά που δύει.

Ο απολογισμός για εμένα, είναι το εναρκτήριο λάκτισμα για νέες και καλύτερες προσπάθειες, προς αυτοβελτίωση και πραγματοποίηση όσων έχω ονειρευτεί για τη Νέα Χρονιά, αφού βέβαια αξιολογήσω τα τεκταινόμενα της χρονιάς που φεύγει, αφού αξιοποιήσω τα μηνύματα που έλαβα, αφού σκεφτώ τι μου δίδαξε, τι μου υπενθύμισε.

Φωτ. Ηλίας Προβόπουλος

2025 πάει ο παλιός ο χρόνος! 

Βέβαια κι αυτόν τον είχαμε υποδεχτεί ,πριν από 365 ημέρες. Έτσι συμβαίνει στη ζωή, υποδεχόμαστε, αποχαιρετάμε κι ο κύκλος συνεχίζεται. Ο καθένας ή τουλάχιστον οι περισσότεροι από εμάς, κάθε που πλησιάζει η αλλαγή της χρονιάς κάνουμε όπως λέμε, τον απολογισμό μας.

Σε ένα ταξίδι με τον νου, μέσα από τις πράξεις μας, τις σχέσεις, το έργο μας (απ' το δικό του μετερίζι ο καθένας), χαμογελάμε, δακρύζουμε, ελπίζουμε, σιγοτραγουδάμε..αρκεί να μην μετανιώνουμε, αρκεί να μη βρίσκουμε απροσπέλαστες Συμπληγάδες και τα διδάγματα που μας χάρισαν οι μέρες και οι μήνες, να είναι ζωογόνα και αναγεννησιακά. Αρκεί οι φορές που αγανακτήσαμε για κάτι, να είναι ελάχιστες, μπροστά σ' αυτές που ευχόμασταν και προσευχόμασταν.

Προσωπικά,

νιώθω ικανοποιημένη καθόσον για ακόμη μια χρονιά, έφερα εις πέρας με επιτυχία τον κάθε ρόλο στον εθελοντικό μου δρόμο. Διαχειρίστηκα με ηρεμία, υπομονή, ευγένεια , τις περίεργες συμπεριφορές που μου έτυχαν, ακόμη και λίγο πριν τη λήξη του τρέχοντος έτους. 

Αυτό τον χρόνο, διευρύνθηκε κι άλλο ο κοινωνικός μου περίγυρος (βέβαια δεν είναι σπάνιο...διακωμοδώντας..).

Διάβηκα σε πολλά μονοπάτια του πολιτισμού και παραθύρια όμορφων στιγμών.

Έδωσα περισσότερο ελεύθερο χρόνο  στον εαυτό μου, για  οικογενειακές στιγμές και άλλες δράσεις, εκτός της κύριας εθελοντικής μου προσφοράς.

Έκανα την αρχή, για προστασία της προσωπικότητάς μου, από αλαζονικές συμπεριφορές...

Οτιδήποτε ποταπό, συνέχισα να το παραβλέπω , με περισσότερη άνεση απ' ότι παλαιότερα.

Είμαι χαρούμενη, καθόσον δεχόμαστε πάρα πολύ καλές κριτικές, για την παρουσία των δυο ομάδων μας στο διαδίκτυο, η μια " Πολιτισμός, καθημερινότητα, άνθρωπος ,περιβάλλον" και η άλλη " ΠΟΡΤΕΣ,ΠΟΡΤΟΝΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΘΥΡΙΑ" .

Πολύ χαρά μου έφεραν, (σχεδόν) πρόσφατες γνωριμίες, στον τομέα του βιβλίου, της δημοσιογραφίας, της έκδοσης..

Κάνοντας μια στάση, σε όσα δεν συνάδουν με τον δικό μου συναισθηματικό ορίζοντα, στις αξίες και τις αρχές μου...

Διαπίστωσα ότι πολύ λίγοι είναι αυτοί που την ιδεολογία τους, την εφαρμόζουν στην καθημερινότητα..Άνθρωποι που διατείνονται για τη δικαιοσύνη,για τον ανθρωπισμό και κατακρίνουν του υλιστές...για το οικονομικό τους συμφέρον, ξεπερνάνε αυτό το ηθικό εμπόδιο, και φέρονται με αγένεια στους συνανθρώπους, απαιτούν και λοιδορούν. 

Επιβεβαίωσα τη ρήση του λαού.."ότι λάμπει δεν είναι χρυσός" . Πρόσωπα με πανύψηλη μύτη..στην ουσία , διαθέτουν το απόλυτο κενό. Η λάμψη είναι εντελώς ψεύτικη και βασίζεται στο όνομα της πατρικής οικογένειας ή του συζύγου.

Διαπίστωσα, πόσο "μικροί" μπορεί να είναι αρκετοί απ' όσους ασχολούνται με τα κοινά..διότι δεν αγαπούν το σύνολο, απλά το χρησιμοποιούν για να επωφελούνται οι ίδιοι.

Επιβεβαίωσα τη δύναμη των χειριστικών χαρακτήρων...να γνωρίζεις πρόσωπο όλο ζωή και χάρη και να το συναντάς ερείπιο..ξεκάθαρα λόγω χειριστικής σχέσης.

Τέλος, με δοκιμασίες που μου έρχονται στη σειρά από τον Νοέμβριο, άλλες τεχνικής φύσεως, άλλες από κακή συγκυρία, με αποκορύφωμα τη διάρρηξη του σπιτιού στην Ανδραβίδα..διαπίστωσα ότι δεν έπαψα να εύχομαι και να προσεύχομαι.

Δεν έπαψα να πιστεύω , πως για όσα έρχονται και για όσα δεν έρχονται,υπάρχει λόγος. Έτσι για το τελευταίο, ήρθε η ώρα να προστατεύσουμε το σπίτι και ταυτόχρονα να ενημερωθούν οι ανώτερες αρχές (εφόσον έχω ντοκουμέντα).

2026

Ξεκινώ με πίστη και αισιοδοξία

με αγάπη στη ζωή, στον εαυτό μου, στους οικείους μου, στον συνάνθρωπο

έτοιμη να σταματήσω την πορεία, όποιου θέλει να μου μαυρίσει τον ορίζοντα

με αγωνιστική διάθεση στην εμβέλεια που μπορώ, αρκεί να προσθέτω έστω μια ψηφίδα για το καλό του κόσμου

με ηλιόλουστη διάθεση για συμπόρευση με πρόσωπα που λαμποκοπούν από θετική αύρα και καλοσύνη, τα πρωινά ή τα απογευματάκια ή και στα θεατράκια ,στην αγαπημένη πόλη

με αέναη ετοιμότητα για όπου χρειαστεί , για την ιστορική γενέτειρα

όσο για τα δρομάκια του πολιτισμού, του γραπτού λόγου, της παράδοσης..η διάθεση είναι ανοδική

Ευχές και πάλι για κάθε καλό σε όλη την ανθρωπότητα.

H Aνδραβίδα και η αίγλη που χάθηκε.

Η Ανδραβίδα με τις χρυσές σελίδες στα χρόνια του Μεσαίωνα, ως πρωτεύουσα του Φράγκικου Πριγκιπάτου της Αχαϊας , αλλά και αργότερα ως η πόλη των αλόγων και της μοναδικής , περίτεχνης τραγιάσκας, ως μια κωμόπολη με τόσο όμορφη ρυμοτομία η οποία έχει αναθρέψει ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών, είναι πάνω από μια δεκαετία που χάνει ολοένα την λάμψη της. 

Κάποτε όταν η δική μου γενιά, είμασταν παιδιά, η αγορά και η πλατεία έσφυζαν από ζωή. Τα καφενεία και τα καπηλειά, άνθιζαν και αποτελούσαν έλξη επισκεπτών από γειτονικά χωριά. Το ίδιο γινόταν και πριν δεκαπέντε περίπου χρόνια (αν δεν κάνω λάθος) , με τα στέκια (μπαράκια) στην υπέροχη πλατεία. Έναν χώρο, μεγάλο με αρχαιολογικό χώρο μπροστά, δίχως την αξιοποίηση που θα έπρεπε να έχει (ας σκεφτούμε μέρη που δεν έχουν τόση έκταση για πλατεία κι ονομάζουν τα λίγα μέτρα γης ).

Η πόλη είχε υπηρεσίες , με αρχή το Αστυνομικό Τμήμα, για το οποίο δεν έγιναν οι δέουσες ενέργειες, δεν δόθηκε ο αγώνας που άξιζε για τον τόπο -όταν- όπως αναφέρω συχνά, θυσιάστηκαν δυο στελέχη της Ελληνικής Αστυνομίας, στον βωμό του καθήκοντος. Μόνο για ηθικούς λόγους, όφειλαν οι αρμόδιοι να δώσουν μάχη αληθινή...εννοείται ότι μεγάλη ευθύνη φέρει η τοπική κοινωνία, καθόσον ελάχιστοι είναι αυτοί που προσπαθούν αληθινά για τα σοβαρά θέματα.Μάλιστα, κάποιοι αποφεύγουν τη δημοσιότητα, αποφεύγουν τη δημιουργία "οπαδών", όπως έκαναν και κάνουν, όσοι αποσκοπούν σε κάποιου είδους βόλεμα. 

Η ασφάλεια στην πόλη, βρίσκεται σε σημείο κάκιστο..., όταν πολύ συχνά οι κλοπές και οι διαρρήξεις τείνουν να γίνουν φαινόμενο. 

Εννοείται πως δεν γυρίζει πίσω το Αστυνομικό Τμήμα, κάτι ξεκάθαρο από την αρχή, αν και διάφοροι συμπολίτες βολεμένοι...υπόσχονταν στους αδαείς..μέχρι και πριν από λίγο καιρό.

Γιατί όμως δεν συζητούν όλοι οι φορείς, για κάποια λύση ελέγχου - ασφάλειας της πόλης;Υπάρχουν τρόποι για περιπολίες, αφού κρατικό μηχανισμό δεν διαθέτουμε. Αρκεί να το θέλουν οι πολίτες και να ενδιαφερθούν αληθινά οι αρμόδιοι..

Ο τόπος δεν θα πάει μπροστά, ούτε με τις κατά καιρούς εκδηλώσεις (εννοείται ότι είναι μια θετική ένδειξη και θα πρέπει να γίνονται παραπάνω), ούτε με τις δηλώσεις...ούτε με τις ατελείωτες φωτογραφίες. Από σοβαρή αντιμετώπιση πάσχουμε, από έμπρακτο ενδιαφέρον, για την καθημερινή ασφάλεια. 

Τα γραφόμενά μου, αποτελούν επανάληψη και δεν προέκυψαν μετά την πρόσφατη διάρρηξη του σπιτιού μας, για την οποία απορώ πως φαντάστηκαν ότι θα βρούν χρήματα ή κάτι πολύτιμο, αφού είναι γνωστή η στάση ζωής μας.

Είναι τρία χρόνια τώρα, που μετά από σοβαρές ενδείξεις...εφιστώ τον κίνδυνο για όσα συμβαίνουν. Κι αν σήμερα είναι για εμάς, αύριο θα είναι για κάποιον άλλο. O Θεός να βοηθήσει να μην γίνει τίποτα χειρότερο..

Τι περιμένουν λοιπόν, οι αρχές του τόπου για να δράσουν , για να κληθούμε όλοι ως σύλλογοι και πολίτες, να φροντίσουμε για το σοβαρό θέμα ασφάλειας της καθημερινότητας; Γιατί τόση αδιαφορία, σ' ένα θέμα που είναι εξίσου σοβαρό, που ενέχει κινδύνους για όλους;

Στη συνέχεια, απ' όσα μου μετέφεραν άτομα του φιλικού μας κύκλου, " στην πλατεία δεν πατάει ψυχή", "τα μαγαζιά στενάζουν". Επτά το απόγευμα και το χειμώνα , τρομάζεις να κυκλοφορήσεις. Πόσο απογοητευτικό;

Δεν προσπαθώ να πείσω κανέναν, ότι οι μικρές επιχειρήσεις της εστίασης, είναι υποδειγματικές και σε όλα τέλειες, αλλά χαρίζουν μια νότα ζωής και ασφάλειας στην πόλη. Όταν ένα κατάστημα είναι ανοιχτό, τα φώτα , η κουβέντα, αποτελούν δείγμα ζωντανής κοινωνίας. Επίσης τα λίγα καταστήματα στην αγορά και στους γύρω δρόμους, είναι όλα αξιόλογα και δεν υστερούν σε κάτι.

Η Ανδραβίδα, δεν μπορεί να ξαναβρεί την αίγλη του παρελθόντος, άλλωστε τα πάντα ρει. Μπορεί όμως με την ανιδιοτελή αγάπη, με τη φροντίδα μας και όχι μόνο με τον ψηφοθηρικό στόχο, όχι μόνο θωρώντας κάποια καρέκλα στην αυτοδιοίκηση, να ανέλθει στην κλίμακα που της αξίζει, να αποκτήσει κάτι από τη χαμένη της δόξα.

Εύχομαι καλή Πρωτοχρονιά, για μια Νέα Χρονιά με υγεία και ευημερία.

Με ειλικρινείς ευχές και σεβασμό

Σοφία Δ. Αγραπίδη

Στκρος Σ.Ξ ε.α - Συγγραφέας

Επετειακή εκδήλωση για τα τέσσερα χρόνια του περιοδικού Βότρυς.

 

Πριν από λίγες ημέρες, είχα την τιμή να παρευρεθώ στην επετειακή εκδήλωση, για τα τέσσερα χρόνια του Περιοδικού Βότρυς, που πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα του ιστορικού φορέα," Σύλλογος των Αθηναίων", στην Πλάκα.

Η εν λόγω δράση διοργανώθηκε από τον Εκδοτικό Οίκο Νίκας και συμμετείχε το χορευτικό του Συλλόγου Γυναικών Λεσινίτσας "Η Παναγία".

Το Περιοδικό Βότρυς, στρέφεται προς τον πολιτισμό, τη λαογραφία, στοιχεία της ζωής γενικότερα, των Ελλήνων της Βόρειας Ηπείρου.Μέσα από μια εξαιρετική ποικιλία θεμάτων, μελετητές, ερευνητές, συγγραφείς, ποιητές, παρουσιάζουν το έργο τους, το οποίο αποτελεί θεματοφύλακα, ενός μέρους του πολύ ταλαιπωρημένου Ελληνισμού.

Η βραδιά ήταν πολύ συγκινητική. Το πορτραίτο και το αφιέρωμα του νέου περιοδικού στον αείμνηστο Πετρολούκα Χαλκιά , η παρουσία του γιου του, η αναφορά του εκδότη κ.Νίκου Νίκα, της υπεύθυνης εκδόσεων κ. Στεύης Τσούτση, το τραγούδι από τις κυρίες του Συλλόγου Γυναικών Λεσινίτσας καθώς και η αφήγηση ενός εξαίρετου συγγραφέα από τη Βόρειο Ήπειρο, ήταν αρκετά για να μας ταξιδέψουν ..και να εμπλουτίσουν τις γνώσεις μας, για να μας κάνουν να δακρύσουμε.. ..απίστευτη η δύναμη των Ελλήνων εκεί, που διατήρησαν τις παραδόσεις μας, ανεκτίμητη η αγάπη τους για την πατρίδα.

Ευχές σε όλους για καλή Πρωτοχρονιά και μια Νέα Χρονιά δράσεις.

Χριστουγεννιάτικη Αθήνα, μέρος 4ο.

Περπατώντας στην πόλη αυτές τις μέρες, κοιτάζοντας τα στολίδια και πάντα έχοντας το νου μας, στους συνανθρώπους που η ζωή ,έχει απίστευτες δυσκολίες.